गडवाल, कोटद्वार मण्डली भ्रमण विवरण

August 8, 2018 | Articles  

– पाष्टर वीर बहादुर खवास

भजनसंग्रह ३७:४ “तँ आफै परमप्रभुमा मग्न हो; र उहाँले तेरो मनोरथ पूर्ण गर्नुहुनेछ ।”

गडवालमा भएको मिशनेरी भाइ पाष्टर नरेन्द्र, शान्ता बहिनी र सरोवरको लागि शुरूबाट केही वर्षसम्म निरन्तर प्रार्थना गरिरहन्थें । पाष्टर भाइ प्रेम श्रेष्ठले निकै पल्ट दाज्यू हामी गडवाल जाऊँ, म तपाईंलाई लैजान्छु भन्दा–भन्दै झण्डै दश वर्ष बितेछ । वर्षहरू हारे पनि मन हारेको थिएन । ३१ गते जेठ (१४ जुन) मा प्रेम भाइले फेरि भन्नुभो, अर्को हप्ता जाऊँ, म मिलाउँछु । प्रभुकै समय होला, उहाँले आँट दिनुभो, उठेपछि दिनुहुन्छ भनेर ‘हुन्छ’ भनेँ । ७ देखि १३ असार (२१ देखि २७ जुन) यात्रा तय भयो । मेरो, नेपालको बाटो भएर महाकाली नदी पार गरी जाने इच्छा पूरा हुन गाह्रो भो । गरम, लामो बस यात्रा, राती बास बस्ने, फेरि अरू गाडीहरू चढ्न झनै महँगो पर्ने हुनाले प्लेनमा दिल्ली र त्यहाँबाट ट्याक्सीमा जाने योजना मिलाउनु भएछ । राम्रो भो । दिल्लीसम्म प्लेनमा १ घन्टा २० मिनट, त्यहाँबाट ट्याक्सीमा ६ घन्टामा गडवाल पुगियो । पाष्टर नरेन्द्र भाइ दिल्लीमा लिन आउनुभएथ्यो ।

भारतको उत्तराखण्ड, गडवालको, कोटद्वारको रोबर्ट कोलोनीभित्र एक सानो दुई तले घर रहेछ भाइहरूको । भुईं तलामा सेवा घर, किचन, टोइलेट, माथिल्लो तलामा दुई कोठा र एक बाथरूम रहेछ । चुरे भाभरको काखको मैदान, रुखो गरीब बस्ती, सानो गडवाली–बजार, मुसलमान, पश्चिम नेपालबाट ज्यामी काम गर्न गएका नेपालीहरू छासमिस भएर बसेका रहेछन् । पाष्टर नरेन्द्र सिंहलाई सिप्पोरा अधिकारी भान्जीले प्रभुमा ल्याएको रहेछ । हामी कोटद्वार पुगेकै दिन भाइ–बहिनीहरूसँग संगति गर्न प्रायः ६ कि.मी. गिवाइसुद भन्ने गाउँमा पुग्यौं । घर नभनेर कटेरोसम्म भन्न मिल्ने स–साना तर आफ्नै ठाउँमा बासस्थान बनाएर, ज्याला, बुनी, रिक्सा चलाएर बसेका रहेछन् । चार घरमा संगति गर्न पुग्यौं । भित्र ठाउँ नपुग्ने र बाहिरै बस्यौं । बाहिरबाट गरिब देखिए पनि आत्मामा धनी, खुशी र संगतिमा रमाइरहेका, सन्तोकी साक्षीहरूले हाम्रो मन छोयो । साह्रै गरम भएकोले भाइ नरेन्द्रले ६५ कि.मी. टाडाको एउटा ल्यान्सडन डाँडामा शितल ताप्न लानुभयो । त्यहाँबाट शहर, गाउँ, तल–तल देखिन्छ । मलाई कालिम्पोंगको होम्सको डेलो झैँ लाग्यो । रमाइलो बज्रआँठ रुखको जंगलहरू । ठाउँ–ठाउँमा एकदुई रिसोर्ट र अरू धेरै बन्दै रहेछ । दिल्लीबाट कोटद्वार २५० कि.मी. र त्यहाँबाट ६५ कि.मी. यात्रा गरी दिल्लीबाट गाडीका गाडी मानिसहरू सितल खान र रमाइलो गर्न यहाँ आउँदा रहेछन् । गडवाल आर्मी रेजिमेन्ट यहीँ रहेछ । अर्को दिन १७ कि.मी. टाढामा भएका विश्वासीहरूलाई भेट्न दोगड्डा (दोभान) भन्ने ठाउँमा पुग्यौं । अरूको जग्गा कमाउन दिएकोमा ससाना नाली बाली लगाएर ५ फीट जति अल्गो र झिक्राको बार, तिर्पालको छाना गरमले भित्र बस्नै नसकिने, बाहिरै संगति गर्‍यौं ।

चार झोपडीका विश्वासीहरू सुर्खेत, सल्यानतिरबाट आन्दोलनको समयमा भागेर आएका रहेछन् ।

पाष्टर रोबर्ट गुरूबा र पाष्टर अशोक मुखिया भाइ पनि सायद चार वर्ष अघि त्यहाँ पुग्नुभएको रहेछ । कुन सिजनमा होला ? हामी त भुंग्रोमा पस्ने सिजनमा पुगेछौं । पौडीमा जाने भनी त्यहीँ १७ कि.मी. दोगौंडा पुग्यौं । दुवाली फर्काउने पर्खालले ३० इन्ची जति गहिरो पानी जमाएछ । गाडीबाट निस्कने बित्तिकै प्रेम भाइ, ठूलो ज्यानको बलियो मान्छे, मोटो र बेसरी तातिएको झ्वाम ३० इन्ची दहमा हाम फाल्नुभो । तातो फलाम पानीमा झ्वाइँ गरे झैँ भयो । मलाई पनि पस्नु पस्नु भन्दा रहर लागेर पसें । उतानो पर्दा पानीले ढाक्यो, तर कति गर्दा पनि सुतानो पर्न मुस्किल भो । किचन सिंकमा उतानो परेको साङलो सुतानो हुन नसकी त्यहीँ मर्छ । मेरो साथमा सहयोगी थियो । केही बेर जीउ सेलाएर दोगौंडा संगति घर पुगी केही भाइ, बहिनीहरूलाई भेट्यौं । साह्रै रमाइलो भयो । दोगौंडाको झुपडीमा बस्नुहुने भाइ नर बहादुर र बबित बहिनीले गाई पाल्नुभा रछ । मिठो दुध खुवाउनुभयो । उहाँकै जेठा छोराले गोल्भेंडा खेती गर्नुभा रछ । सबैको भन्दा सप्रेको र टेनीस बल जत्रै ठूलो फलाएछ । हिब्रू ६:६ परमेश्वरले वर्षा, मानिसले खनजोत, परमेश्वरको आशिष् त्यसमा आउँछ । प्रभुमा आनन्दित, हौसला बोकेका, परिश्रमी, आत्मामा धनी बनाइएका भाइ, बहिनीहरूलाई सम्झँदै फर्क्यौ । कोटद्वार विभिन्न स्कूल क्लासमा पढ्ने ४० जना विद्यार्थीहरूको निम्ति मण्डलीले एउटा ट्यूसन सेन्टर चलाएको रहेछ । शिक्षा, पढाइको साथै प्रभुमा नानीहरूलाई हुर्काउने काम भइरहेछ । त्यहाँ नै प्रभुलाई चिनेकी एक जना नानी सायद ११ वर्ष जति होला स्तुति–प्रशंसामा कङ्गो बजाएर पूरा जोश दिँदो रहेछ । त्यसरी नै भाइ बिकीको ढोलकको मधुर घनकाइ, नरेन्द्र भाइको किबोर्डको अगुवाइले ४० मिनेट जतिको स्तुति–प्रशंसा, बिमला बहिनीको विशेष् र निरन्तरको ताली बजाइ पूरै मण्डली भवन गुन्जयमान, प्रभुको स्तुति होस् । भजनसंग्रह १५० को अनुसार खैजडी पनि बज्यो । अझ सितार, वीणा, तार बाजा, बाँसुरी पनि आउने दिनमा थपिऊन् । ठूलाहरू ६० र सानाहरू ४० जति सेवामा उपस्थित थिए । टाढाबाट आउने भएकाले सेवापछि पानी, समोसाहरू खान दिँदो रहेछ । यशैया ३५:७ खरीएको जमिन दह हुन्छ । शान्ता बहिनी बिहानै पिछे ३० वटा रोटी पाहुना, परिवार र दुई प्यारा कुकुर डाइमण्ड क्युट, सरोवरको साथी, क्यासपर पुतली कान भएको (प्रेम भाइलाई होमसिक बनाउने) ब्रेकफास्ट–नित्यकर्म । यो घरानामा परामर्श र अन्य सहयोग लिन भाइ, बहिनीहरू आइरहनेरहेछ । धेरैलाई विभिन्न सेवकाइ गरेकोले नै मण्डलीको बड्ती, रक्षा भइरहेको थाहा पायौं । साग–सब्जी उस्तो नपाइदो रहेछ । शान्ता बहिनीले बारीको लट्टेको साग भने खुवायो । आलो आँपको मिठो अचार आहा !

रिङ्गकू घर संगति पछि म्याकारोनी र भाइको चिकन चिल्ली आमासंग भेट । त्यहाँ आँपको सिजन, दसरी आँपको चाङ बाटाको छेउमा दिल्ली सम्मै देख्यौं । मिठो र सस्तो पनि रहेछ । बलबीर भाइले एक बाकस दिनुभयो । त्यहाँको सेवकाइमा अझ सहयोगीहरूको आवश्यक्ता छ । आफ्ना–आफ्ना जीवन निर्वाहका काम कमाइ गर्दै सेवामा रत्छन् विश्वासीहरू । हामीहरू पनि आर्थिक सहयोग नेइम मिशन विभागद्वारा पठाएर त्यहाँको सेवकाइमा सहभागी बन्न सक्नेछौं । प्रार्थना त सबैले गरिरहनुभएको छ, थाहा छ । मिशन इन्चार्ज भाइ लेखनाथले पनि मलाई कोटद्वार भ्रमणमा पठाउने प्रबल इच्छा गर्नु भाथ्यो । पूरा भयो, धन्यवाद । प्रेम भाइले पूरा यात्रामा मलाई बोकेर हिंडे झैँ लाग्यो । भारी बोक्ने, खुवाउने–शिरदेखि पाउँसम्मै (१ जोड जुत्ता किनेर पनि) सेवा गर्नुभयो–क्वीन्टल–क्वीन्टल धन्यवाद ! प्रेम भाइ उहाँ ५० वर्ष, म ८१ वर्ष –३१ वर्षको फरक तर प्रभुमा जेनेरेशन ग्याप नहुँदो रहेछ ।

प्रार्थना गरिदिनुहुने हरेक प्रियहरूलाई धन्यवाद ।
शालोम
बि. बि. खवास

जिब्रो अनि जीवनद्वारा साक्षी

July 11, 2018 | Articles  

– एल्डर सिमोन पाठक

येशूले उहाँमाथि विश्वास गर्नेहरूलाई पृथ्वीमा नून र ज्योति हुनलाई बोलाउनुभएको छ । नून र ज्योतिको जीवन जिउनेहरूले कहिल्यै पनि अरूको धर्मलाई खसाल्दैनन् । अरूले पूजिआएका देवी देवतालाई तथानाम बोल्ने, नराम्रा शब्दहरूद्वारा गाली गर्ने, शैतान भन्ने गर्दैनन् र नेपालको कानुनले पनि यो गर्न दिँदैंन । कुनै पनि धर्म वा आस्थाका मानिसहरूले अर्को धर्म मान्नेहरूलाई खसालेर बोल्ने वा नराम्रो व्यवहार गरेको पाइएमा नेपालको कानूनले त्यस्ताहरूलाई जेल हाल्नेसम्मको सजाय तोकेको छ । यदि तपाईंले सुसमाचार वा साक्षी दिने समयमा अरूको देवी देवताको नाउँ लिएर उसको आस्थालाई खसाल्ने बानी लागेको छ भने त्यो कुरालाई आजैदेखि बन्द गर्नुहोस् । येशूले उहाँका चेलाहरूलाई त्यसरी सुसमाचार सुनाउनलाई सिकाउनुभएको थिएन । येशूले उहाँलाई पछ्याउनेहरूलाई पृथ्वीमा नून जस्तै स्वाद दिन र ज्योति जस्तै उज्यालो बन्नलाई आज्ञा दिनुभएको छ (मत्ती ५ः१३–१६)।

समाज र राष्ट्रमा नून र ज्योति हुनेहरूले के गर्छन् रु धर्मशास्त्रमा भएको सत्यतालाई जीवन र जिब्रोद्वारा प्रकट गर्छन् । बाइबल धर्मशास्त्रमा परमेश्वर, मानिस, पाप, मृत्यु, अनन्त जीवन आदिको विषयमा जे सत्यता प्रकट गरिएको छ ती सत्यताहरूलाई प्रकट गर्नु नै जिब्रोद्वारा दिने साक्षी हो । जिब्रोद्वारा साक्षी दिँदा बताउनु पर्ने महत्वपूर्ण कुराहरू यसप्रकार छन्ः
सृष्टिको सुरुमा परमेश्वरले मानिसलाई आफ्नै स्वरूपमा बनाउनुभएको थियो ९उत्पत्ति १ः२६० । मानिस परमेश्वरको आफ्नै स्वरूपमा बनाइएको कारण सृष्टिको सुरुमा मानिसको परमेश्वरसँग सम्बन्ध थियो । तर सृष्टिको पहिलो मानिस आदम र हव्वाले परमेश्वरले नखानु भन्नुभएको रूखको फल टिपेर खाएको कारण संसारमा पापको प्रवेश भयो (उत्पत्ति ३ः६–८) ।

पापको परिणाम मानिस परमेश्वरबाट अलग भयो (रोमी ३ः२३) मानिस र परमेश्वरको बीचमा पापको खाडल तयार भयो । सबै मानिस पापको कारण परमेश्वरको उपस्थितिबाट बाहिरिनुपर्यो (उत्पत्ति ३ः२३–२४) ।

पाप के हो ? चोर्नु, ढाँट्नु, मानिसको हत्या गर्नु, व्यभिचार गर्नु, अनैतिक कामहरू गर्नु सबै पापको श्रेणीभित्र पर्दछ । तर सृष्टिकर्ता परमेश्वरले राख्नुभएको निशानाबाट चुक्नु नै सबैभन्दा ठूलो पाप हो । परमेश्वर पवित्र हुनुहुन्छ तर सृष्टिको पहलो मानव आदम र हव्वाले परमेश्वरको आज्ञा उलङ्घन गरेपछि मानिसमा पाप आयो । पापले मानिसलाई परमेश्वरबाट टाढा गरायो । परमेश्वरलाई भेट्नको लागि एउटा मापदण्ड तोकिएको छ, त्योचाहिँ हो पवित्रता तर जन्मँदै मानिस पापस्वभावमा जन्मन्छ र पापको ज्याला मृत्यु हो (रोमी ६ः२३)। स्वर्ग जानको लागि पापको ज्याला तिरिनुपर्दछ ।

तर बाइबल धर्मशास्त्रमा लेखिएको छः
· धर्मकर्मद्वारा पापको ज्याला तिरिँदैन (यशैया ६४ः६)
· पापको ज्याला तिर्न रगत चाहिन्छ (हिब्रू ९ः२२)
· पशुपंक्षीको रगतले पापको ज्याला तिर्न असम्भव छ (हिब्रू १०ः४)
· मानिसको पापको ज्याला तिर्न मानिसकै पवित्र रगत चाहिन्छ ।

जसरी एउटा रोगीलाई अर्को निरोगीको रगतले बचाउँछ, त्यसरी नै पापी मानिसलाई पापरहित मानिसको रगतले पापबाट बचाउँछ अनि अनन्त जीवन दिन्छ ।

तर संसारमा पापरहित मानिस कोही पनि छैन (रोमी ३ः२३) । त्यसकारण परमेश्वरले येशू ख्रीष्टलाई मानिस बनाएर पृथ्वीमा पठाउनुभयो ९यूहन्ना ३ः१६० । येशू पवित्र आत्माद्वारा कन्या मरियमको कोखमा गर्भधारण हुनुभयो (लूका १ः३४–३५) । येशू मरियमको कोखबाट जन्मनुभयो । तीस वर्षको उमेरमा उहाँले स्वर्गको राज्यको विषयमा शिक्षा दिन सुरु गर्नुभयो (लूका ४ः१८–१९) । उहाँले दिनुभएको शिक्षा र आश्चर्यकामहरू देखेर धेरै मानिसहरूले उहाँलाई पछ्याउन थाले । यो देखेर यहूदी धर्मगुरुहरू उहाँप्रति क्रोधित भए । उहाँलाई उनीहरूले मार्ने षड्यन्त्र गर्न थाले । साढे तेत्तिस वर्षको उमेरमा उहाँलाई क्रूसमा टाँगे । उहाँको शिरदेखि पाउसम्म रगतका धाराहरू बग्यो जुनचाहिँ पापी मानिसको पाप धुनका लागि बगाइनु नै पर्ने थियो ।

उहाँ क्रूसमा मारिनुभयो । यहूदी चलनअनुसार ढुंगाको ओढारमा खोपेर बनाइएको चिहानमा गाडिनुभयो र तेस्रो दिनमा मृत्युबाट जीवित हुनुभयो । अनि आफ्ना चेलाहरूकहाँ पटक–पटक देखा पर्नुभयो र पछिबाट धेरै मानिसहरूकहाँ देखा पर्नुभयो । मृत्युबाट जीवित हुनुभएको चालीस दिनपछि पाँच सयभन्दा बढी मानिसहरूलाई शिक्षा दिँदा दिँदै फेरि स्वर्गमा नै चढिजानुभयो । अब संसारमा जतिले उहाँमाथि विश्वास गर्छन् तिनीहरू पनि येशूद्वारा स्वर्गमा जान सक्छन् । येशूमाथि विश्वास गर्नु धर्म परिवर्तन गर्नु होइन तर आमाको गर्भमा रच्नुहुने जीवित परमेश्वरको प्रेमलाई चाख्नु हो (यूहन्ना ३ः१६), परमेश्वरको सन्तान हुनु हो (यूहन्ना १ः१२), स्वर्गमा भएको जीवनको पुस्तकमा नाउँ लेखिनु हो (लूका १ः२०), जीवन छँदै स्वर्ग जाने बाटो भेट्टाउनु हो र मृत्युपछि अनन्त जीवन पाउनु हो ९यूहन्ना ३ः१५० ।

यदि कुनै पनि व्यक्तिले माथि बताइएका सत्यतालाई आफ्नो बनाउन चाहन्छ भने उसले आफ्नो मुखका शब्दहरूद्वारा प्रभु येशूलाई स्वीकार गरी हृदयमा विश्वास गर्नुपर्छ, तब मात्र त्यो व्यक्ति परमेश्वरको सन्तान हुन्छ (यूहन्ना १ः१२, रोमी १०ः९, १०) । परमेश्वरको सन्तान भएकाहरू मृत्युपछि परमेश्वरको घर स्वर्गमा अनन्तसम्मको लागि बास गर्छन् । पापबाट बचाइनको लागि मुखका शब्दहरूद्वारा स्वीकार गर्नुपर्ने शब्दहरू यसप्रकार छन्ः

“प्रभु येशू मैले जानी नजानी गरेका सबै पापहरूको म क्षमा माग्छु । मैले गरेका सबै अधर्मको म पश्चात्ताप गर्दछु । तपाईंले क्रूसमा बगाउनुभएको पवित्र रगतले मेरा सबै पाप अधर्महरूलाई धोइ पखाली शुद्ध गरिदिनुहोस् । तपाईं मेरो हृदयमा आउनुहोस् र मेरो जीवनको प्रभु र मालिक भएर सधैँ बास गर्नुहोस् । मलाई तपाईंको इच्छाअनुसार जीवन जिउनलाई सहायता गर्नुहोस् । मेरो बिन्तीलाई सुनिदिनुहोस् । प्रभु येशू ख्रीष्टको नाउँमा, आमेन् ।”

यी शब्दहरूलाई आफ्नो मुखले स्वीकार गर्ने व्यक्ति परमेश्वरको सन्तान हुन्छ (यूहन्ना १ः१२) । मानिस परमेश्वरको सन्तान भइसकेपछि समाज र राष्ट्रमा नून र ज्योतिजस्तै बनेर साक्षीको जीवन जिउन थाल्छ ।

सुसमाचार सुनाउने अर्को तरिका हो आफ्नै जीवनको साक्षीद्वाराः पहिलो शताब्दीको मण्डलीले आफ्नो जीवनको साक्षीद्वारा मानिसहरूलाई सुसमाचार दिएका थिए । उनीहरूले साहससँग साक्षी दिएका थिए (प्रेरित ४ः१९, २०) । साक्षी भनेकै देखेको र सुनेको कुरा भन्नु हो । चेलाहरूले येशूको जीवनमा देखेका र उहाँबाट सुनेका कुराहरू मानिसहरूलाई बताएका थिए । उनीहरूले साक्षी दिँदा स्वतः स्फूर्तरूपमा साक्षी दिएका थिए (प्रेरित ११ः१९–२१) । मण्डलीमा सतावट सुरु भयो । सुसमाचारको निम्ति योजना बनाउने, तालिम दिने, बजेट बनाउने, पैसा जम्मा गर्ने समय नै थिएन, सुसमाचारको पर्चा पनि थिएन, बाइबल पनि थिएन । उनीहरूले स्वतः स्फूर्तरूपमा आफ्नो जीवनको साक्षी मानिसहरूलाई दिए । उनीहरूले जहाँ–जहाँ मौका पाए, त्यहाँ–त्यहाँ तिनीहरूले साक्षी दिएका थिए । उनीहरूले शब्दद्वारा दिएको साक्षीलाई प्रभुले चिन्ह र आश्चर्यकर्महरूद्वारा सुदृढ पार्नुभयो (मर्कूस १६ः२०) । प्रभु येशूले नै चेलाहरूलाई भन्नुभएको थियो, “तर पवित्र आत्मा तिमीहरूमा आउनुभएपछि तिमीहरूले शक्ति पाउनेछौ, र तिमीहरू यरूशलेममा, सारा यहूदियामा, सामरियामा र पृथ्वीको अन्तिम छेउसम्म मेरा साक्षी हुनेछौ” (प्रेरित १ः८) ।

आफ्नो जीवनद्वारा कसरी साक्षी दिने ?

साक्षीका चार कदमहरू छन्ः

पहिलो कदमः प्रभु येशू ख्रीष्टलाई विश्वास गर्नु अघि तपाईंंको जीवन कस्तो थियो सो बारेमा छोटकरीमा बताउनुहोस्, जस्तैः प्रभुलाई पाउनु अघि तपाईंको जीवनमा भएका हार, निराशा, असफलता, अशान्ति, रोगबिमार, दुःख, कष्ट, समस्या, पीडा, नराम्रा आनीबानी, सोचविचार जे थियो ती कुराहरू छोटकरीमा बताउनु हो । तपाईंहरूमध्ये कतिजना ख्रीष्टियन घरानामा जन्मनुभएको होला । ख्रीष्टियन घरानामा जन्मेको भए तापनि प्रभुलाई राम्रोसँग पछ्याउने निर्णय गर्नु अघि तपाईंको जीवन कस्तो थियो सो बताउनु हो ।

दोस्रो कदमः तपाईंले प्रभु येशू ख्रीष्टको विषयमा कहिले र कसरी सुन्नुभयो सो विषयमा छोटकरीमा बताउनुहोस् जस्तैः तपाईंलाई कुनै मानिसले बतायो, सुसमाचार पर्चा दियो, मण्डलीमा बोलायो, वचनको कुनै खण्डहरूबाट पढेर सुनायो, आफ्नो जीवनको गवाहीद्वारा बतायो, वा कसैको जीवन देखेर प्रभावित हुनुभयो, ती कुराहरू बताउनु हो ।

तेस्रो कदमः तपाईंले प्रभु येशूलाई कसरी ग्रहण गर्नुभयो सो विषयमा छोटकरीमा बताउनुहोस् । प्रभु येशूलाई के भनेर ग्रहण गर्नुभयो ती कुराहरू बताउनु हो र कसरी ग्रहण गर्नुभयो, प्रार्थना गरेर, घुँडा टेकेर, मण्डलीमा गएर, पर्चामा लेखिएका प्रार्थनाका शब्दहरूलाई मुखका शब्दहरूद्वारा स्वीकार गरेर, ती कुराहरू बताउनु हो ।

चौथो कदमः तपाईंले प्रभु येशूलाई प्रभु र मुक्तिदाता भनेर ग्रहण गरिसकेपछि तपाईंको जीवनमा के कस्ता परिवर्तनहरू भए सो विषयमा बताउनुहोस् । प्रभुलाई पाउन अघि तपाईंको जीवनमा भएका निराश, हतास, समस्याहरू, अशान्ति, दुःख, पीडा, रोगबिमार, नराम्रा आनीबानी, नराम्रा सोचविचार, कुलत, दुव्र्यसनी, मुक्तिको खोजी आदिमा के कस्ता परिवर्तनहरू भए सो विषयमा बताउनु हो ।

माथि बताइएका पहिलो, दोस्रो, तेस्रो र चौथो कदमहरूमा के के भन्ने सो विषयमा आफ्नो साक्षी लेखेर राख्नुभयो अनि अरूसँग बाँड्नुअघि घरमै अभ्यास गर्नुभयो भने मौका पाएको समयमा तपाईंलाई साक्षी बाँड्न सजिलो हुनेछ । तपाईंले जसलाई साक्षी बाँड्दै हुनुहुन्छ, उसको समय छ भने आधा घण्टाभन्दा बढी समय लगाएर पनि साक्षी बाँड्न सक्नुहुन्छ तर यदि त्यस व्यक्तिसँग समय छैन भने पाँच मिनेटमा पनि आफ्नो साक्षी बाँड्न सक्नुहुन्छ ।

येशूलाई पछ्याउनेहरू उहाँको साक्षी हुनका लागि बोलाइएकाहरू हुन् । प्रभु येशूको आज्ञा छ “तिमीहरूले सित्तैमा पायौं, सित्तै देओ” (मत्ती १०ः८) । तर साक्षी दिनुपर्छ भन्दैमा जथाभावी साक्षी नबाँडौं । प्रभुसँग प्रार्थना गरौं र पवित्र आत्माले प्रेरणा दिनुभएअनुसार प्रभु येशूको महिमा हुने अवस्थामा मात्र येशूको नाउँमा पाइने मुक्ति र उद्धारको चर्चा गरौं र त्रिएक परमेश्वरलाई महिमा दिने काम जिब्रो र जीवनद्वारा सधैँ गरौं ।

स्व. पाष्टर डा. राजेन्द्र कुमार रोंगोंगको संक्षिप्त परिचय – भुवन देवकोटा

June 4, 2018 | Articles  

नेपाली मण्डलीका धरोहर तथा नेपाली शैक्षिक जगतका तारा नेपाली इसाई मण्डलीका पाष्टर डा. राजेन्द्र कुमार रोंगोंग गत मे १८ तारिख प्रभुको घरमा जानुभयो । नेपाली इसाई जगतमा मात्रै होइन, नेपालको सामाजिक र शैक्षिक क्षेत्रमा पनि गुरुबाको योगदान अतुलनीय छ । परमेश्वरले दिनुभएको जिम्मेवारी पूरा गरेर उहाँ जानुभएको छ र बहुमुखी प्रतिभाका धनी, दर्शन देख्ने, कुशलतापूर्वक अगुवाइ गर्ने, सबैलाई वास्ता र प्रेम गर्ने, अरूको कमजोरीभन्दा सबल पक्षलाई बढावा दिएर सामूहिक हित र मण्डलीको भलाईको निम्ति काम गर्ने एउटा कुशल अभिभावकको भूमिका निर्वाह गर्नुभएका उहाँले हामीलाई असल उदाहरण छाडेर जानुभएको छ । उहाँको नेतृत्वमुनि रहने हरेकले असल अभिभावक, प्रशिक्षक, कुशल नेतृत्व र सहयोगी उत्प्रेरकको रूपमा उहाँलाई पाउँथ्यो । उहाँलाई धेरै युवाहरूले बाजे भनेर पुकार्थे तर उहाँसँग अत्यन्तै घुलमिल गर्थे, उहाँ एकदमै मिलनसार, भलाद्मी र सोझो मनको, प्रभु येशूलाई असाध्यै प्रेम गर्ने व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो । उहाँसँग कुराकानी गर्न, आफ्ना कुरा राख्न सबैले सहज महसुस गर्थे । गुरुबाको जीवनीलाई संक्षेपमा तल प्रस्तुत गरिएको छ ।

जन्म तथा येशूको साथ हिंड्ने तयारी (१ देखि २० वर्षको उमेरसम्म)

  • जन्मः २४ अप्रिल १९३०, आमा सूर्यमती रोंगाेंग र बुवा आथिङ जोसेफ रोंगोंगबाट दोस्रो सन्तानको रूपमा
  • सानै हुँदा आमा सूर्यमतीले पाष्टर राजेन्द्र रोंगोंगलाई नेपालको लागि अर्पण गर्नुभयो । सानै हुँदा आमाले घरमा संचालन गर्ने बाइबल अध्ययनमा उहाँ सहभागी हुनुभयो । सानैदेखि नेपाल आउने रहर उहाँमा थियो ।
  • पाष्टर राजेन्द्र रोंगोंग ९ वर्षको हुँदा दोस्रो विश्वयुद्ध सुरु भयो । बुवाको जागिरको कारणले पाष्टर राजेन्द्र रोंगोंग ७ कक्षासम्म पुग्दा १० वटा जति स्कूल  फेर्नुभयो । १९४५ अगस्त ९ मा अमेरिकाले हिरोसिमा र नागासाकीमा बम खसाल्ने समयमा दार्जिलिङबाट कालिङपोङमा उहाँ आफ्नो परिवारसँग हिंडेरै जानुभयो ।
  • दार्जिलिङको सरकारी हाइ स्कूलबाट कक्षा ७–१० र म्याट्रिक उत्तीर्ण गर्नुभयो । उहाँ कक्षा ७ मा हुँदा सन् १९४२ मा स्काउट सुरु गर्नुभएको, सानैदेखि मण्डली गइरहने बानी उहाँको थियो
  • १९४७ मा राणा प्रधानमन्त्री श्री ३ चन्द्र शमशेर जबराले दार्जिलिङमा रू. १००/– बक्सिस दिएका । उहाँले १९४७ मा म्याट्रिक पूरा गर्नुभएको, उहाँको व्याच अंग्रेज शासनको अन्तिम व्याच हो ।
  • जोर्डन चन्दन् खाँले नयाँ जीवनका बारेमा बताउनुभएपछि १९४७ नोभेम्बर २५ मा प्रभु येशूलाई ग्रहण गर्नुभयो । सो दिन पाष्टर राजेन्द्रको घरमा पाष्टर रोबर्ट कार्थक, पाष्टर दफ्तन सादा, प्रकाश राई, जरमित कार्थक मिलेर संगति राख्नुभएको थियो ।
  • १९४७ मा मिस फ्र्यान्कलिन बिहारबाट मिशनेरीको रूपमा कालिङपोङ आउनुभएको । मिस फ्र्यान्कलिनले कालिङपोङको कन्या मा.वि.मा काम गर्दा पाष्टर राजेन्द्रकी आमासँग नेपाली भाषा सिक्न थाल्नुभयो । मिस फ्र्यान्कलिनले पाष्टर राजेन्द्र, पाष्टर रोबर्ट कार्थक, पा. दफ्तन सादा, प्रकाश राई, जरमित कार्थकको लागि बाइबल अध्ययन सुरु गर्नुभयो । मिस फ्र्यान्कलिनले उहाँहरूलाई सुसमाचार प्रचारको लागि विभिन्न गाउँमा लानुहुन्थ्यो ।
  • पाष्टर राजेन्द्र रोंगोंगले १९४९ मा आई.ए. को परीक्षा दिएर द्वितीय श्रेणीमा उत्तीर्ण हुनुभयो ।

सेवकाइको तयारी र प्रभुको सेवामा (२१ देखि ४० वर्षको उमेरसम्म)

  • १९५० मा पाष्टर राजेन्द्र रोंगोंग र पा. रोबर्ट कार्थक मिलेर कालिङपोङमा सुसमाचारीय सम्मेलन आयोजना गर्नुभयो । १९५२ मा पा. रोबर्ट कार्थक र पा. राजेन्द्र रोंगोंग रक्सौल हुँदै अमलेखगन्जसम्म आउनुभयो ।
  • उहाँको १९५२ सेप्टेम्बर २९ मा जरमित कार्थकसँग पवित्र विवाह भयो ।
  • पा. राजेन्द्र रोंगोंगले आई.ए. सकेपछि घरको अघि खरको छाप्रो बनाएर पा. रोबर्ट कार्थक र अरू साथीहरूसँग मिलेर राती प्रार्थनामा समय बिताउनुहुन्थ्यो ।
  • उहाँले १९४९–१९५५ सम्म SUMI मा शिक्षकको रूपमा सेवा गर्नुभयो । १९५४ मा USAID (US/OM) बाट त्रैलोक्यनाथ उप्रेति र ह्युबी उड दार्जिलिङ गएर पा. राजेन्द्रलाई नेपाल आउने प्रेरणा दिएका ।
  • पा. राजेन्द्र रोंगोंग १९५६ फेब्रुअरी २९ मा हिमालयन प्रेस्बेटेरियन मण्डलीबाट ११ जनाको टोलीमा कालिङपोङबाट नेपाल आउन प्रस्थान गर्नुभयो । सिमराबाट हनुमान भन्ने हवाइजहाजमा रू. १७ भाडा तिरेर ३५ मिनेटको यात्रा गरी १९५६ को मार्च ३ तारिख ११ जनाको टोलीमा नेपाल आइपुग्नुभयो ।
  • सोही दिन भक्तपुरको न्यातपोल नजिकै घरमा आएर बास बस्नुभएको । त्यो बेला श्री ५ महेन्द्रको राज्यभिषेक भएको कारण पाष्टर राजेन्द्र रोंगोंग र उहाँको समूहले भक्तपुरमा सिन्दुरे जात्रा देख्ने मौका पाउनुभयो ।
  • म इसाई हुँ भन्ने परिचय दिएको कारण पा. राजेन्द्र रोंगोंगलाई काम पाउन गाह्रो भएको ।
  • उहाँहरू जुद्ध सडकको संगतिमा १९५६ तिर कहिलेकाहीँ जानुहुन्थ्यो । उहाँहरूले भक्तपुरमा घरको तल्लो तलामा गुन्द्री ओछ्याएर संगति गर्नुहुन्थ्यो । उहाँले सन् १९५६ मा पा. रोबर्ट कार्थक र दानिएल सित्लिङसँग दाप्चामा सुसमाचारीय यात्रा गर्नुभएको । उहाँ १९५६ को डिसेम्बरमा भक्तपुरबाट डिल्लीबजारमा सपरिवार डेरा सर्नुभएको ।
  • १९५७ अगस्तको पहिलो आइतबार पाष्टर रोबर्ट कार्थक र पा. राजेन्द्र रोंगोंगको पहलमा हालको नेपाली इसाई मण्डली (ज्ञानेश्वर चर्च) को स्थापना भएको हो ।
  • हाल र्‍याडिसन होटल भएको चेत भवनमा कलेज अफ एजुकेसनको पहिलो व्याचमा १६ जना भर्ना भए पनि उहाँले मात्र १९५८ अप्रिल १४ मा बी.एड. उत्तीर्ण गर्नुभयो, उहाँको ट्रान्स्कृप्टको ट्रान्स्कृप्ट नं. १, सिरियल नं. १, नेपालको पहिलो बी.एड. उहाँ हुनुहुन्छ । उहाँ विद्यार्थी हुँदा पाएको मासिक भत्ता रू. ८० नेपालमा गर्नुभएको पहिलो कमाइ थियो ।
  • काम नपाएको कारण नेपालबाट फर्किने विचार गरिरहँदा पा. राजेन्द्रकी छेमा डा. फुलमणि प्रधानले चिठीमा ‘हलोमा हात राखेर पछाडि हेर्ने मान्छे परमेश्वरको कामको लागि योग्य हुँदैन’ भनेर लेखेको पढेपछि नफर्किने निर्णय गर्नुभयो ।
  • उहाँलाई वि.सं. २०१६ मा तत्कालीन श्री ५ को सरकारले राजपत्रांकित तृतीय श्रेणीको अधिकृत बनायो ।
  • पा. राजेन्द्र रोंगोंग वि.सं. २०१६ भदौ २९ गते महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटालाई तत्कालीन शिक्षामन्त्री परशुनारायण चौधरीसँग एउटै छाता ओढेर आर्यघाटमा भेट्न जानुभएको । वि.सं. २०१७ मा पञ्चायत सुरु हुनुभन्दा एक हप्ता पहिले प्रेम प्रधानको रिहाइको लागि गृहमन्त्रालयमा मण्डलीका अगुवाहरूको टोलीलाई उहाँले लिएर जानुभएको ।
  • १९५८ मा नेपाल स्काउटको राष्ट्रिय सहसचिव नियुक्त हुनुभयो । १९५८ सेप्टेम्बरमा श्री ५ को सरकारले उहाँलाई पढ्नका लागि दिल्ली पठाएको । १९५९ मा रजगड विश्वविद्यालय दिल्लीबाट एम.एड. सक्नुभएको र श्री ५ को सरकारले उहाँलाई कलेज अफ एजुकेशनको लेक्चरर बनाएको ।
  • उहाँले १९५९ सिद्धार्थ बनस्थलीमा ७ महिना शिक्षकको रूपमा सेवा गर्नुभएको । सन् १९५९ मा ल्याबोरेटरी स्कूलको शिक्षक हुनुभएको । वि.सं. २०२५ देखि ३ वर्ष ल्याबरोटरी स्कूलमा प्रधानाध्यापकको रूपमा सेवा गर्नुभएको ।
  • १९५९ मा पाष्टर रोबर्ट कार्थक बाइबल अध्ययनको लागि बेलायत हुनुहुँदा पा. राजेन्द्र रोंगोंगले १ वर्ष मण्डलीको पाष्टरको रूपमा सेवा गर्नुभएको । १९५९ मा शिव कुमार थापाको बप्तिस्मा, जुन नेपाली इसाई मण्डलीमा भएको पहिलो बप्तिस्मा हो, सो बप्तिस्मा पा. राजेन्द्र रोंगोंगले दिनुभएको ।

नेपाल र नेपाली मण्डलीलाई आशिष् पुर्‍याउने काममा (४१ देखि ६० वर्षको उमेरसम्म)

  • उहाँले १९७४ जुन ११ मा अमेरिकाको साउदर्न इलिनोइ युनिभर्सिटीबाट विद्यावारिधि गर्नुभएको हो ।
  • उहाँ १९७४ जुन ११ मा त्रिभुवन विश्वविद्यालयको राष्ट्रिय विकास सेवाको पहिलो निर्देशक हुनुभएको । उहाँ १९७६ मा त्रिभुवन विश्वविद्यालयको पाठ्यक्रम विकास केन्द्रको दोस्रो निर्देशक नियुक्त हुनुभयो ।
  • उहाँ वि.सं. २०२८ मा श्री ५ महेन्द्रबाट प्रबल गोरखा दक्षिणबाहुले सम्मानित हुनुभएको । उहाँले श्री ५ वीरेन्द्रबाट वि.सं. २०३१ मा शुभराज्याभिषेक पदक पाउनुभयो ।
  • उहाँ १९८० मा त्रिभुवन विश्वविद्यालयको प्राध्यापकमा नियुक्त हुनुभएको । १९८२ मा नेइम ज्ञानेश्वर चर्चको एल्डरको रूपमा नियुक्त हुनुभएको । उहाँले वि.सं. २०४५ मा श्री ५ वीरेन्द्र दैवी प्रकोप पीडितोद्धार पदक प्राप्त गर्नुभयो ।

प्रभुको सेवा र अनन्त घर जाने तयारी (६१ देखि ८८ वर्षको उमेरसम्म)

  • उहाँले १९९३ मा त्रिभुवन विश्वविद्यालयबाट उमेर हदका कारण अवकाश पाउनुभयो । उहाँले श्री ५ वीरेन्द्रबाट गद्दी आरोहण रजत महोत्सव पदक–२०५३ प्राप्त गर्नुभयो ।
  • सन् १९९७ मार्च २५ मा पाष्टर रोबर्ट कार्थकसँग म्यानमार गएर त्यहाँका नेपाली मण्डलीहरूको भ्रमण गर्नुभयो ।
  • सन् २००२ अप्रिलमा वीरेन्द्र–ऐश्वर्य सेवा पदकबाट विभूषित हुनुभयो ।
  • २००२ मा नेपाली इसाई मण्डली (ज्ञानेश्वर चर्च) को मिशन विभाग स्थापना भएदेखि उहाँले विभागको अध्यक्षको रूपमा मण्डलीमा सेवा गर्नुभएको थियो । सोही सालदेखि नै उहाँले मण्डलीमा पूरा समय काम गर्ने सेवकहरूलाई नियमित कक्षा सञ्चालन गर्नुभएको थियो । २००२ देखि नै उहाँ मेरी गुरुआमा स्मृति प्रतिष्ठानको अध्यक्षको रूपमा सेवारत हुनुहुन्थ्यो ।
  • सन् २००५ अक्टोबर २१ मा उहाँकी धर्मपत्नी जरमित रोंगोंगको स्वर्गारोहण हुनुभयो ।
  • वि.सं. २०४८–२०६४ सम्म काठमाडौं शिक्षा क्याम्पसको सञ्चालक समितिको अध्यक्ष भएर सेवा गर्नुभएको र वि.सं. २०५८–२०६१ सम्म काठमाडौं शिक्षा क्याम्पसको प्रमुख भएर सेवा गर्नुभएको ।
  • उहाँ ११ अप्रिल २००९ मा नेइम (ललितपुर चर्च) को पाष्टरमा अभिषेक हुनुभएको हो ।
  • वि.सं. २०६४ साउन २८ गते प्रहरी प्रधान कार्यालयबाट दीपेन्द्र प्रहरी उ.मा.वि. साँगाको वरिष्ठ सल्लाहकारमा नियुक्त हुनुभयो ।
  • उहाँलाई २०७१ पुस २९ गते नेपाल शिक्षाशास्त्री समाजले गुरुहरूका गुरुको रूपमा सम्मान गरेको । वि.सं. २०७३ वैशाख २९ गते सगरमाथा प्रतिष्ठानले ‘नेपाल सम्मान २०७२’ प्रदान गरेको । उहाँले नेपाल स्काउटबाट स्वर्णसेवा सम्मान वि.सं. २०७३ आषाढ ३ गते पाउनुभएको ।
  • उहाँको स्वर्गारोहण २०७५ जेष्ठ २ गते/२०१८ मे १६ तारिख बुधबार  भयो ।

“साक्षी बनौं, जीवन बाँडौं” – पाष्टर प्रेम श्रेष्ठ

May 8, 2018 | Articles  

“अनि येशू बुद्धिमा, कदमा र परमेश्वर र मानिसहरूको अनुग्रहमा बढ्दै जानुभयो” (लूका २ः५२) ।

कुनै पनि कुरा जन्मेपछि त्यसको वृद्धि अनिवार्य छ जसरी येशूको उदाहरण हामी देख्छौं र उहाँको पनि त्यसैगरी वृद्धि भएको थियो । यूहन्ना १ः१४ “अनि वचन देहधारी हुनुभयो, र अनुग्रह र सत्यताले पूर्ण भई हाम्रा बीचमा बास गर्नुभयो । हामीले उहाँको महिमा देख्यौं जुन महिमा पिताबाट आउनुभएको एकमात्र पुत्रको जस्तो थियो ।”

प्रायः मण्डलीको अगुवाहरू मण्डली वृद्धि भएको देख्न चाहन्छन् र मण्डलीको अगुवाहरूले परमेश्वरलाई भेट गरून् र धेरै भन्दा धेरै व्यक्ति मण्डलीभित्र प्रवेश गरून् भन्ने इच्छा राख्दछन् । अनौठो कुरा त यो छ कि वृद्धि भएका मण्डलीहरूको विरुद्धमा कुनै–कुनै मण्डली अगुवा हुन्छन् र धेरै कुरा काटेर टिका टिप्पणी गर्दै दिन बिताउँदछन् र मण्डलीमा भएको असल परिणामको जस लिन खोज्दछन् । कहिले त आशिष्को कारणले पनि यस्ता घटनाहरू घट्दछन् भन्दा अन्यथा नहोला । हाम्रो समाजमा यस्ता मण्डलीहरू पनि छन्, खाली अरू मण्डलीको मात्र विरोध गरेर बस्दछन्, आफ्नो मण्डलीको लागि केही योजना पनि बनाउँदैन र आफ्नो कमी कमजोरीको वास्तै गर्दैन र वृद्धि त भएका तर अस्वस्थ मण्डलीमा धेरै मन दुखेको अवस्था विद्यमानमा रहेको छ । वर्षमा यति जनाको बप्तिस्मा भयो, यति जनाको समर्पण भयो भन्ने विषयले मात्र मण्डली स्वस्थ मण्डली भन्ने बुझ्नु राम्रो हुँदैन ।

आज येशू प्रभुले एउटा स्वस्थ मण्डली वा एफिसी ५ः२७ अनुसार दाग वा चाउरी नपरेको मण्डली उहाँकहाँ प्रस्तुत गर्नलाई हामी जस्ता अयोग्य, असक्षम, कुनै आशा नभएको व्यक्तिलाई विश्वासयोग्य सम्झेर यस कामको लागि तयार पार्नुभयो र यो महान् कामको जिम्मा लगाउनुभयो ।

म विश्वास गर्दछु, तलका ५ वटा सत्य तीतो यथार्थले यस कुरालाई पुष्टि गर्दछ ।

१. एउटा स्वस्थ मण्डली निरन्तर वृद्धि हुन्छ नकि सबै वृद्धि भएका मण्डली स्वस्थ हुन्छ ।

तपार्इंले सुन्नुभएको होला आधारभूत रुपमा कुनै स्वस्थ चीजको वृद्धि हुन्छ भनेर, त्यो अति नै सत्य हो । तर प्रत्येक स्थानीय अगुवाले आफ्नो मण्डली सफल मण्डली, ठूलो मण्डली भएको देख्ने इच्छा गर्दछ, त्यो राम्रो कुरा नै हो । तर विषय यहाँबाट प्रवेश गर्दछ सबै वृद्धि भएको मण्डली स्वस्थ मण्डली हुँदैन र म यहाँ विषयभन्दा बाहिर प्रवेश नगरौं भन्दा भन्दै पनि एउटा विचार कहिले कहीँ अस्वस्थ कुरा पनि छिटो छिटो वृद्धि हुन्छ जस्तै Cancer, Tumor etc. त्यो वृद्धि त हुन्छ तर त्यसले शरीरलाई फाइदा पुर्‍याउँदैन । त्यसकारण मण्डली वृद्धि हुनुमात्र स्वस्थ विषय होइन, त्यसभित्र अरू धेरै कुरा जस्तैः विश्वासीहरूको परमेश्वरसँग सम्बन्ध, वचनको गहिराइ, मेलमिलाप, एकअर्कामा सहयोगी भावना, प्रभुको प्रेममा
हुर्कंदै जान आदि इत्यादि । यसको अर्थ सबै वृद्धि भएको मण्डली अस्वस्थ भन्ने बुझ्नु हुँदैन । यो कुनै कुनै अपवादको विषय हो । यहाँ सयौं त्यस्ता मसिना र मझौला स्वस्थ मण्डलीहरू छन् जसका अगुवाहरू मिहनेती, परिश्रमी र टुटेका हृदय भएकाहरूलाई प्रभुमा डोर्‍याउँदछन् । संसारमा प्रत्येक दिन त्यस्ता व्यक्तिहरूले उत्साहित भएर व्यक्ति माथि व्यक्ति, परिवार माथि परिवार, जीवन माथि जीवन ख्रीष्टको आशामा डोर्‍याइरहेका छन् । त्यसकारण एउटा स्वस्थ मण्डलीको वृद्धि पक्का छ र कहिले काहीँ मण्डली प्रख्यात हुन्छन् तर प्रायः जसो मण्डलीका अगुवा वा पाष्टरहरूको परिश्रमको कारणले वा विश्वासयोग्यताको कारण प्रभुले मण्डलीमा आशिष् पठाउनुहुन्छ । त्यसकारण सबै वृद्धि भएको मण्डली स्वस्थ नहुन सक्छ तर एउटा स्वस्थ मण्डलीको अवश्य वृद्धि हुन्छ । आज के हाम्रो मण्डली स्वस्थ मण्डली हो ? यदि त्यसो हो भने २०१८ साल हाम्रो लागि मिशन वर्ष हुन सकोस् र हामी धेरै ठाउँमा जान सकौं । आमेन् !

२. एउटा सानो स्वस्थ मण्डली प्रायः जसो सधैँभरि सानो रहँदैन ।

के त्यसो भए एउटा स्वस्थ मण्डली सधैँ सानो भएर बस्नु पर्दछ ? जुन मण्डलीले सु–समाचारको कामलाई प्राथमिकता दिन्छ त्यो मण्डली सानै भएर बस्नै सक्दैन । हुन सक्छ ठाउँ, क्षेत्र तथा स्थानको कारणले साना–साना समूहमा भेटेर संगति गरिन्छ होला तर वास्तविकता चाहिँ मण्डली वृद्धि हुन्छ नै । मानव निर्मित कुनै सामान वा निर्जीव वस्तु मात्र सानो नै भइराख्छ तर मण्डली त चलाएमान हुन्छ । पानीको मुहानमाकुल्ची मिल्ची गरेर पानी धमिलो पारेर धेरैलाई फोहोर पानी खुवाउन सकिन्छ र कहिलेकाहीँ यस्ता व्यक्तिहरू मण्डलीमा भएको कारणले मण्डली वृद्धिको गतिलाई बाधा आउन सक्छ । हाम्रो संरचना तथा आत्मिकी कारणले यस्ता कुराहरू आउँदैन तर दर्शन नभएको व्यक्तिहरूको कारणले मण्डलीमा वृद्धि आउँदैन । त्यस्ता व्यक्तिहरू संसारको ढाँचामा मण्डलीको संरचनालाई विचार गर्छन् तर कुरा त्यसो होइन । त्यसकारण महान् आज्ञा पूरा गर्नु भनेको सुसमाचार प्रचार गर्नु हो र सुसमाचार प्रचार गर्नु भनेको मण्डली वृद्धि हुनु हो ।

३. एउटा फैलिएर बाहिर निस्कने मण्डलीले निश्चय नै स्वस्थ, भित्री बलियो व्यक्तिहरूको विकाश गर्दछ ।

त्यसो भए एउटा स्वस्थ मण्डलीले के निर्माण गर्दछ ? धेरैवटा क्षेत्र होला तर बाहिर फैलिने विषयमा सम्झौता हुँदैन । यो भनाई अलिक विरोधाभाष छ तर बाहिर मिशनको काममा फैलिने मण्डलीले जहिले पनि असल र स्वस्थ भित्री सदस्यहरू निर्माण गर्दछ । किन त्यसो हुन्छ त ? एउटा वंशाणुगत इसाई विश्वास चाहिँ आफु मर्नुपर्छ अर्थात् यसको अर्थ चाहिँ हाम्रो बाहिरी मनुष्यत्व मर्नुपर्छ वा आफुलाई अति नै माया लाग्ने वस्तु त्याग्नु भन्ने पनि बुझिन्छ । अब पर्खाल भित्र मात्र रमाउने, खाने, पिउने, मोज मज्जा गर्ने, जोखिम उठाएर बाहिर निस्कन नचाहने र अरूको निम्ति केही गर्न नचाहने र आफ्नो लागि चाहिँ अरूले सबै खालको बलिदान वा त्याग अपनाओस रखुशी पार्न कोशिश् गरोस् भन्ने व्यक्ति, आफ्नो खुशी वा सन्तुष्टिको मात्र खोजी गर्ने, नामको लागि मात्र काम गर्ने व्यक्तिहरू जो आत्मा केन्द्रित व्यक्तित्वहरू हुन् जसको कारण मण्डलीमा कुनै गति हुँदैन र गति नभएको मण्डलीले प्रगति गर्दैन र प्रगति नगर्ने मण्डली अधोगतितिर जाने कुरा पक्का जस्तै छ । अनि त्यो सत्य र प्रभुको राज्य विस्तारको काम र सत्य भन्दा धेरै टाढा छ । पर्खाल भित्र नै रूमलिने मण्डलीले बाहिरी केन्द्रित मण्डलीले पाउने आनन्द प्राप्त गर्न सक्दैन । प्रियहरू त्यसो गर्नाले तपाईंको मृत्युले पनि काम रोकिँदैन तर तपाईंभन्दा महान् उदाउन सक्छ ।

४. एउटा स्वस्थ मण्डलीमा पनि गिरावट आउन सक्छ ।

एउटा स्वस्थ मण्डलीमा सधैँभरि सबै कुरा ठीक हुन्छ भन्ने जरुरी छैन त्यहाँ पनि मान्छेको समूह छ र गलत कामहरू हुन सक्दछन् त्यहाँ वाद–प्रतिवाद छलफल हुन्छ, त्यहाँ कहिले काहीँ मतभिन्नता हुन्छन् तर उनीहरूको भरोसा परमेश्वर भएको कारणले ती सबै मतभिन्नताहरूलाई चिरेर अघि बढ्न सक्छन् र सबै समस्याहरूभन्दा माथि परमेश्वर राज्य गर्नुहुने भएकोले केही डराउनु पर्दैन । त्यस्ता मण्डलीहरू सबै प्रकारका स्थिरता र अझ अधो गतितिरबाट अघि बढ्दै मिशनको काममा लागि पर्दछन् । सायद कुनै समयमा मण्डली वृद्धिमा कमजोरी हुन्छ होला तर त्यसै समयबाट फेरि असल सुरुवात पनि परमेश्वरले नै गर्नुहुन्छ । मण्डलीभित्र यदि त्यस्ता गिरावट वा गिराउने काम हुन्छ भने त्यस्ता कुराहरूलाई छलफल गरेर टुङ्ग्याउनुपर्छ । त्यस्तो अवस्थामा वा विशेष् परिस्थितिमा मण्डली नेतृत्वले त्यस्ता विषयलाई सम्बोधन गर्नुपर्छ र गरिन्छ पनि । आजको आवश्यकता भनेको समूहमा बसेर काम गर्नु नै हो र एक्ला एक्लै निर्णय गर्ने, एक्लै हिँड्ने काम अब बन्द गर्नुपर्छ । त्यसकारण हामीले भन्यौं “धेरै मण्डली, धेरै अगुवाहरू र धेरै सेवकाइहरू” यदि यो विचारलाई बुझ्न सकेर प्रभुमा प्रार्थना गर्न थाल्यौं भने मण्डली निश्चय नै वृद्धि हुँदै अघि बढ्छ र हाम्रो मण्डली अधोगतितिर होइन तर प्रगतितिर लम्कन्छ ।

५. स्वस्थ अगुवाहरूले स्वस्थ मण्डली निर्माण गर्दछ ।

अब यहाँ हेरौं । एक जना पाष्टरको स्वास्थ्यले मण्डलीको स्वास्थ्यलाई असर पार्दछ । एउटा स्वस्थ मण्डलीले समाजलाई स्वस्थ गराउँदछ, त्यसै गरी एउटा समाज जसको स्वास्थ्य ठीक छैन, त्यसले मण्डलीको स्वास्थ्यलाई प्रभाव पार्दछ र मण्डलीको स्वास्थ्यले पाष्टरको स्वास्थ्यमा प्रभाव पुर्‍याउँदछ । त्यसकारण आज हामी एउटा स्वस्थ समाजको परिकल्पना गर्दछौं । देशमा संवृद्घि खोज्दैछौं तर मण्डलीको स्वास्थ्यको बारेमा चिन्ता छैन भने त्यो कसरी मेल खाला त ? म त भन्छु आज हामी सबै अगुवाहरूले प्रभुको अघि आएर आ–आफ्ना भुलहरू, कमी–कमजोरीहरू र पापको लागि प्रभुकहाँ फर्केर पश्चत्ताप गर्नुको विकल्प छैन । १ यूहन्ना १ः७–१० मा यसो लेखिएको छ, “तर उहाँ ज्योतिमा हुनु भएझैं यदि हामी पनि ज्योतिमा हिँड्छौं भने, एउटा अर्कासित हाम्रो संगति हुन्छ, र उहाँका पुत्र येशूको रगतले हामीलाईसबै पापबाट शुद्ध पार्छ । यदि हामीमा पाप छैन भनी हामी भन्छौं भनेता हामीले आफैलाई धोखा दिन्छौं, र हामीमा सत्य हुँदैन । यदि हामीले आफ्ना पापहरू स्वीकार गर्‍यौं भने उहाँले हाम्रा पाप क्षमा गर्नुहुन्छ, र सबै अधर्मबाट हामीलाई शुद्ध पार्नुहुन्छ, किनकि उहाँ विश्वासयोग्य र धर्मी हुनुहुन्छ । यदि हामीले पाप गरेका छैनौं भनी हामी भन्छौं भने हामी उहाँलाई झुटा तुल्याउँछौं, र उहाँको वचन हामीमा हुँदैन ।” उपदेशक ७ः२० “संसारमा यस्तो कुनै धर्मी मानिस छैन, जसले सबै काम ठीक गर्छ र कहिल्यै पाप गर्दैन ।” आज पनि येशू पर्खिरहनुभएको छ । यदि हामीले आफुलाई सच्याउने संकल्प गर्‍यौं भने प्रभुले निश्चय नै आशिष् दिनुहुनेछ र हामीले स्वस्थ मण्डली निर्माण गर्न सक्छौं र प्रभुलाई महिमा दिन्छौं । यसैले हामीले नै सबै काम ठीक गर्न सकेका छौं भने त हामीलाई येशूको दरकार पर्ने थिएन होला । त्यसैकारण २ हजार वर्ष पहिले आउनुभएको येशूलाई आफ्ना सबै कुरा सुम्पौं र एउटा स्वस्थ मण्डली निर्माणमा हात बटाऔं । “तर तिनीहरू, जो ख्रीष्ट येशूका हुन्, तिनीहरूले पाप स्वभावलाई त्यसको वासना र लालसा सहित क्रूसमा टाँगिदिएका छन्” (गलाती ५ः२४) । के हाम्रा हातहरू, हाम्रा विचारहरू स्वस्थ मण्डली निर्माण गर्न उत्सुक छ ? कि हामी तमासे भएर हेरिराख्छौं ? दाऊद परमेश्वरको सन्दुक लिएर आउँदा दाऊद नाच्दै गाउँदै यरुशलेम प्रवेश गरे । उनको श्रीमती मीकलचाहिँ झ्यालबाट हेर्दै दाऊदप्रति घृणा गरिन् जो परमेश्वरले थाहा पाउनुभयो कसैले भन्नु परेन । उहाँले पनि हाम्रो हृदयको कुरा जान्नुहु्न्छ । परमेश्वरले मीकलको कोख बन्द गरिदिनुभयो । धेरै लामो समयसम्म मीकल बाँझी भई र पीडामा जीवन बिताउनु पर्‍यो तर दाऊद त परमेश्वरको हृदयले खाएको मानिस थियो । आज हामी पनि परमेश्वरको मनले खाएको स्वस्थ अगुवा बन्दै हरेक तह, तप्का र जिम्मेवारीलाई खुशी र सौभाग्य सम्झी काम गरौं र एउटा स्वस्थ मण्डली, सुन्दर मण्डली, प्रभुलाई प्रेम गर्ने मण्डली, प्रभुको आवाज सुन्ने मण्डली, मिशनको काममा लागिपर्ने मण्डली बनेर प्रभुलाई महिमा दिऔं ।

अन्तमा २०७५ सालमा प्रभुले दिनुभएको प्रतिज्ञाः “म, परमप्रभुले तिमीलाई मेरो धार्मिकताअनुसार बोलाएको छु । म तिम्रो हात समात्नेछु, र तिम्रो रक्षा गर्नेछु । तिमीलाई नै म जाति जातिहरूका निम्ति करार र अन्यजातिहरूका निम्ति ज्योति बनाउनेछु, अन्धाहरूको आँखा खोल्नलाई, कैदीहरूलाई कारागारबाट र अन्धकारमा बस्नेहरूलाई कैदी राख्ने तहखानाबाट निकाल्नलाई” यशैया (४२ः६–७) ।

बदलिँदो परिस्थितिमा सुसमाचार प्रचार – लेखनाथ पौडेल

April 18, 2018 | Articles  

“किनकि यदि मैले … सुसमाचार प्रचार गरिनँ भने मलाई धिक्कार छ” (१ कोरिन्थी ९ः१६) ।

सुसमाचार के हो ? समस्त मानव जातिको उद्धारको निम्ति उद्धारकर्ता बनेर येशू ख्रीष्ट यस संसारमा आउनुभयो । समस्त मानव जातिको निम्ति आफ्नो प्राण दिनुभयो र जतिले उहाँलाई तथा उहाँको बलिदानी कार्यलाई विश्वास गर्छन् अनि उहाँलाई प्रभु भनेर स्वीकार गर्छन् तिनीहरूले उद्धार पाउँछन् (यूहन्ना ३ः१६), येशूलाई ग्रहण गर्नेहरूलाई परमेश्वरले आफ्नो सन्तान बनाउनुहुन्छ (यूहन्ना १ः१२) र तिनीहरू अनन्तको लागि उहाँको राज्यमा प्रवेश गर्छन् (फिलिप्पी ३ः२०), जुन राज्यलाई परमेश्वरको राज्य तथा स्वर्गको राज्य भनिन्छ । यो राज्य कुनै भौतिक राज्य नभएर एउटा अलौकिक (ईश्वरीय) राज्य हो । सुसमाचार भनेकै येशूको बारेमा दिइने असल समाचार हो (प्रेरित १७ः३; रोमी १ः३)

सुसमाचार किन सुनाउने ? प्रभु स्वयंले आफ्ना चेलाहरूलाई परमेश्वरको राज्यको यो सुमाचार सबैलाई प्रचार गर्ने अभिभारा सुम्पनुभयो (मत्ती २८ः१८–२०) । किनकि सबै मानिसले उद्धार पाऊन्, कोही पनि नाश नहोऊन् भन्ने परमेश्वर चाहनुहुन्छ । मानिसलाई परमेश्वरले असल सृजनुभयो तर पापको कारण दुःखद स्थिति आयो । जताततै खराबी मात्रै आयो, मृत्यु आयो (रोमी ५ः१२) । यही खराबी, मृत्यु तथा अन्धकारको स्थितिमा आशास्वरूप प्रभु येशू मानव बनेर हाम्रो उद्धारको लागि आउनुभयो र आफ्नो बलिदानद्वारा पाप क्षमा गर्नुभयो तथा परमेश्वरसँग मिलाप गराउनुभयो अनि पुनरुत्थान हुनुभएर हाम्रो लागि नयाँ जीवन तथा आशा प्रदान गर्नुभयो (कलस्सी १ः१३–२०),  सुसमाचार नसुनिकन कसैले पनि विश्वास गर्न सक्दैन (रोमी १०ः१४,१५) । यो समस्त मानव जातिको लागि भएकोले यो खबर सबैले पाउनुपर्छ (१ तिमोथी २ः४) ।

सुसमाचार कसले सुनाउने ? प्रभु येशू ख्रीष्टलाई आफ्नो प्रभु तथा मुक्तिदाता भनी ग्रहण गरेका उहाँका सबै चेलाहरू तथा सन्तहरूले सुसमाचार सुनाउनुपर्छ (१ कोरिन्थी ९ः१६; मत्ती २८ः१९–२०) । सुसमाचार सुनाउने अधिकार तथा जिम्मेवारी प्रभु येशू ख्रीष्टलाई चिनेका सबै विश्वासीहरूसँग हुन्छ (१ थेसलोनिकी २ः४) ।

कसलाई सुनाउने ? उहाँ समस्त मानव जातिको उद्धारको निम्ति मर्नुभयो तसर्थ सुसमाचार सबै मानिसहरूको निम्ति हो । सबैले सुसमाचार ग्रहण गर्न सक्छन् भन्ने हुँदैन न ता हामीले कसैलाई सुसमाचार ग्रहण गर्नैपर्छ भन्न मिल्छ किनकि सुसमाचार प्रचार गर्ने अभिभारा हाम्रो भएता पनि कुनै व्यक्तिको हृदय तथा मानसिकता परिवर्तन गराउने हाम्रो काम होइन । परमेश्वर आफैले नै कतिपय मानिसहरूको हृदय तयार गरिसक्नुभएको हुन्छ र कतिको हृदय तयार गर्नुहुन्छ, अनि कतिपय आफ्नो हृदयको यथास्थितिमा (मलाई आवश्यक छैन) भन्ने अवस्थामा नै रहेको समेत हुन सक्छ (२ कोरिन्थी ४ः३–४) । बाइबलमा हेर्‍यौं भने अनुग्रहद्वारा चुनिएकाहरूले (एफिसी १ः४–९; १ थेसलोनिकी ५ः९), प्रतिज्ञाबाट अनुग्रह पाएकाहरूले (कसैले विश्वास गर्‍यो भने उसको घराना पनि बाँच्न सक्छ भन्ने प्रतिज्ञा छ) (प्रेरित १६ः३१)र सन्तहरूले गरेको प्रार्थनाको कारण प्रार्थना गरिएका व्यक्तिहरूले सुसमाचार ग्रहण गर्न सक्छन् (तीतस २ः११) । यस्ता व्यक्तिहरूले उहाँको आवाज सुन्छन् र उहाँलाई ग्रहण गर्छन् (यूहन्ना १०ः२७) । असल कुरा त के छ भने, परमेश्वरले हरेक जाति, कुल, भाषा, समुदाय, भूगोल, लिङ्ग, वर्ग र उमेरका मानिसहरूलाई चुन्नुभएको छ र तिनीहरूले सुसमाचार पर्खिरहेका छन् (प्रकाश ७ः९; २ तिमोथी २ः१९; मलाकी १ः११) जब उनीहरूले परमेश्वरको आवाज (सुसमाचार) सुन्छन् तब उहाँलाई ग्रहण गर्छन् यसैले कसैलाई पनि जबरजस्ती ग्रहण गर्नु, बाध्य पारिनु आवश्यक छैन र बाध्य पारिनु पनि हुँदैन ।

सुसमाचार कसरी सुनाउने ? सुसमाचार प्रचार गर्ने विभिन्न माध्यमहरू प्रयोग हुने गर्छन् । बाइबल, सुसमाचारीय पर्चा तथा अन्य सामाग्रीद्वारा, मौखिकरूपमा, रेडियो, टेलिभिजन, समाचारपत्र आदि संचारका विभिन्न माध्यमद्वारा सुसमाचार प्रचार गरिएको हामीले पाउँछौं । तथापि बदलिँदो परिस्थिति र सन्दर्भमा सबैभन्दा राम्रो सुसमाचारको माध्यम हाम्रो जीवन नै हो (२ कोरिन्थी ३ः३) । जब हाम्रो जीवनमा प्रभुका गुणहरू (पवित्र आत्माका फल) मानिसहरूले देख्छन्, स्वभाविक रूपमा तिनीहरू ती गुणहरूप्रति आकर्षित हुन्छन् (गलाती ५ः२२–२३) । हामीमा चम्कने ज्योति र नूनिलोपनतिर आकर्षित हुन्छन् (मत्ती ५ः१४–१६) । त्यो बेलामा हामीसँग भएको असल खबर (सुसमाचार प्रस्तुत गर्ने) नैतिक अधिकार हामीसँग हुन्छ (१ पत्रुस २ः१२) । प्रभु आफैले पनि सुकर्महरूद्वारा सुसमाचार सुनाउनुभयो (प्रेरित १०ः३८) । चेलाहरूको सुसमाचार पनि विभिन्न सुकर्महरूद्वारा सुदृढ भयो (प्रेरित २ः४२–४७; रोमी १५ः१९) । यसकारण सुसमाचारको योग्य जीवन यापन गर्दै प्रेममा हामीले अरूलाई सत्यको सुसमाचार प्रचार गर्न सक्छौं ।

सुसमाचार कहाँ सुनाउने ? सबै देशमा सबै जातिहरूलाई सुसमाचार सुनाउनलाई प्रभुले आज्ञा गर्नुभएको हो (२८ः१९–२०) तर जथाभावी अव्यवस्थित प्रकारले सुनाउने होइन । पवित्र आत्माले देखाउनुभएको व्यक्तिलाई र उहाँले देखाउनुभएको स्थानमा सुसमाचार सुनाउनुपर्छ । परमेश्वर गोलमालका परमेश्वर हुनुहुन्न । एकपटक चेलाहरूलाई प्रभुले एशियामा जान मनाही गर्नुभयो (प्रेरित १६ः६,७) । के एशियाका मानिस बाँच्नु आवश्यक थिएन ? थियो । तर सुसमाचार हाम्रो इच्छामा होइन परमेश्वरको इच्छामा परमेश्वरले देखाउनुभएको ठाउँमा प्रचार गरिनुपर्छ (प्रेरित १६ः८,९) । सबैभन्दा राम्रो सुसमाचारको ठाउँ हाम्रो परिवार, आफन्त, साथीभाइ हो । जथाभावी, गोलमाल प्रकारले सुसमाचार सुनाउनु बाइबल सम्मत होइन । सबैलाई बाँच्नु आवश्यक छ तर पवित्र आत्माले नै हामीलाई सुसमाचार प्रचारको निम्ति अगुवाइ गरेको हुनुपर्छ (प्रेरित १ः८) ।

सुसमाचार कहिले सुनाउने ? हामी समय बेसमयमा प्रचार गर्न तयार हुनुपर्छ (२ तिमोथी ४ः२) अनि आत्माले देखाए अनुरूप पहिला हामीले सुसमाचार प्रचार गर्नुपर्छ । परमेश्वरले नै उपयुक्त समय र अवसर मिलाउनुहुन्छ, यसर्थ पवित्र आत्मामा त्यो समय र अवसरको खोजीमा हामी संवेदनशील हुनुपर्छ (प्रेरित ८ः२६–४०; प्रेरित २ः१४; फिलिप्पी १ः१२,१३) । र अन्तमा, सुसमाचार प्रचार हाम्रो स्वार्थको विषय होइन र हुनु पनि हुँदैन । यो प्रभुको हृदयको कुरा हो । कतिपय बेलामा हामीले कतिलाई सुसमाचार सुनायौं भन्ने कुरा हाम्रो घमण्डको विषय बन्छ । कतिपय बेलामा अनावश्यक रूपमा बाटोमा पर्चाहरू फालेर, अनिच्छुक मानिसहरूलाई पर्चाहरू दिएर, अनावश्यक वादविवाद गर्दै हामीले सुनाएको र बताएको कुरालाई पुष्टि गर्न चाहेर, अनावश्यक समयमा अनावश्यक प्रकारले मानिसहरूलाई चिढाउने काम गरेर हामीले सुसमाचार तथा त्यसको मर्मलाई विकृत पार्ने कार्य गर्नुहुँदैन । उहाँले आफ्ना समस्त सृष्टिलाई प्रेम गर्नुहुन्छ र त्यो प्रेमको सन्देश प्रभुको हृदयको भावनाअनुरूप ठीक प्रकारले प्रयोग गरिनुपर्छ । मानिसले उद्धार पाउनको लागि सुसमाचार सुन्नैपर्छ । विश्वास सुनाइद्वारा आउँछ । अनुग्रहद्वारा विश्वासबाट मात्र मानिसले उद्धार पाउन सक्छ । सुसमाचार प्रभुका जनहरूसँग रहेको हुन्छ । यसको सही प्रयोग सही किसिमले हुनुपर्छ । सुसमाचार यस्तो कुरा हो जसले मानिसहरूको आँखा (चेतना) खोल्न सक्छ र मानिस आफ्नो दुरावस्था (पापको कारण), आशाहीनता (मृत्युको डर), सहायताविहीन अवस्था (सृष्टिकर्ता परमेश्वर बिनाको एक्लो अवस्था) बाट नयाँ आशा (नयाँ जीवनको), नयाँ उमङ्ग (नयाँ जन्मको), नयाँ आशा (सृष्टिकर्ता परमेश्वरसँगको सम्बन्ध), नयाँ भविष्य (अनन्त जीवन) मा प्रवेश गर्न सक्छ । महान प्रचारक पावल भन्छन्, “किनकि यदि मैले सुसमाचार प्रचार गरें भने त्यसमा मैले घमण्ड गर्ने केही कारण छैन । प्रचार गर्न म बाध्य छु । सुसमाचार प्रचार गरिनँ भने मलाई धिक्कार छ” (१ कोरिन्थी ९ः१६) ।  यसकारण प्रभावकारीरूपमा उचित ढङ्गले पवित्र आत्माको अगुवाइमा सुसमाचार प्रचार गरौं र सबै कुराबाट परमेश्वरलाई नै महिमा भएको होस् ।

परमेश्वरले हाम्रो जीवन परिवर्तन गर्न सक्नुहुन्छ – पाष्टर प्रेम श्रेष्ठ

March 7, 2018 | Articles  

के प्रभुलाई पाएपछि हाम्रो जीवनमा परिवर्तन आएको छ ?

येशू प्रभुको पुनरुत्थानपछि चेलाहरूको जीवनमा धेरै ठूलो परिवर्तन आयो । जब उनीहरू १० दिनसम्म एकै ठाउँमा भेला भएर प्रार्थना गर्दै गरेको अवस्थामा अचानक स्वर्गबाट आगोका जिब्राहरू जस्ता तिनीहरूकहाँ देखा परे र भाग भाग भएर तिनीहरू १२० जनामाथि बसे र उनीहरूको जीवनशैली परिवर्तन र मण्डली स्थापना भयो । एक जना डरपोख व्यक्तिले हजारौंको माझमा साहससँग पहिलो शक्तिशाली प्रवचन दिए र जसको कारण ३ हजार मानिसहरू अर्थात् यहूदीहरूले येशूलाई विश्वास गरे । मण्डलीको जन्म मात्र नभएर मण्डली वृद्धि हुँदै गयो र हजारौं हजार मानिसको जीवनशैली बदलियो । प्रेरित ३ः१–११ मा एकजना व्यक्ति जसलाई पनि येशूको खाँचो परेको थियो जसको उमेर ४० वर्षको थियो, ऊ कसको छोरा वा कुन कुलको थियो ? बाइबल मौन छ तर त्यस्तो एक जना व्यक्ति जसलाई ४० वर्षको उमेर भए पनि अरूलाई बोक्न गोहार मागेर मन्दिरको ढोकामा दैनिक आउनु पर्दथ्यो । अरूको साहारा बिना ऊ बाँच्न सक्दैनथ्यो । त्यो व्यक्ति जस्तै आज हामी पनि कति जना परमेश्वरको भवनसम्म वा ढोकासम्म आउँदछौं तर ढोकाभित्र नपसी बाहिरबाटै फर्केर दयनिय जीवन यापन गरिराखेका छौं । परमेश्वरको आशिष् पाउनलाई मन्दिरभित्र पस्नु जरुरी छ । त्यही पत्रुस जसलाई एकजना सानो केटी देखेर पनि डर लाग्थ्यो, एक दिन ३ बजेतिर मन्दिरमा आराधना गर्न यूहन्नासँग जाँदै थिए । यहूदीहरू भजनसंग्रह ५५ः१७ अनुसार दिनमा ३ पटक बिहान ९ः०० बजे दिउँसो १२ः०० बजे र बेलुकी ३ः०० बजे मन्दिरमा प्रार्थना गर्न जाने गर्दथे कारण यहूदी विश्वास ३ वटा आधारमा अडेको थियो । पहिलो आराधना, दोस्रो दया देखाउनु र तेस्रो परोपकार गर्ने वा समग्रमा भन्ने हो धर्म कर्म गर्ने काम । त्यो व्यक्ति जसको एउटा खुट्टा नचल्ने अवस्था थियो र दिउँसो ३ः०० बजेचाहिँ विशेष् बलिदान चढाउने कारणले मानिसहरू विशेष् धेरै पैसा पाउने आशामा त्यहाँ वा सुन्दर ढोकाको अगाडि राखिन्थ्यो । त्यो मन्दिर जसको ९ वटा ढोकाहरू थिए, त्यस मध्ये एउटा ढोका सुन्दर ढोका जसको उचाई ७५ फिट, ६० फिट चौडाई थियो र एउटा ढोका खोल्न लगाउन २० जना मानिस खाँचो पर्दथ्यो जुन ढोका देखेर येशूका चेलाहरू पनि आश्चार्य चकित भएका थिए र प्रभुलाई देखाएका थिए (लूका २१ः५, मत्ती २४ः१–२) ।
अब विशेषत भिखारीहरूका ३ वटा भिख माग्ने ठाउँ हुन्छन् । पहिलो धनी मानिसको घर, दोस्रो सडकको छेउ र तेस्रो मन्दिरको ढोका । त्यो व्यक्तिको लागि त्यो भिख माग्ने आखिरी दिन थियो र त्यसपछि त्यसले कहिले भिख मागेर खानु परेन र ऊ परमेश्वरको पछि लाग्यो जब यूहन्नाको साथमा भएका पत्रुसले त्यस व्यक्तिलाई भने, “हामीतिर हेर” केही पाउने वा पैसा पाउने आशाले त्यस व्यक्तिले प्रभुका चेलाहरूतिर हेरे । आज धेरै मानिसले हामी प्रभुका चेलाचेलीतिर हेरिरहेका छन् । पत्रुसले भने “सुन मसँग छैन, चाँदी मसँग छैन ।” होस् पनि कसरी सायद उनले लगाएको लुगामा खल्ती नै थिएन होला ! तर उनले भने, “जे मसँग छ, त्यो येशूको नाउँ अर्थात् येशूको शक्ति त्यो तँलाई दिन्छु ।” आज हामीले हाम्रो आफन्तलाई पनि यो कुरा भन्नुपर्दछ, सुनचाँदी मसँग छैन तर मसँग येशूको शक्ति छ, मसँग येशूको प्रेम छ, मसँग येशूको वृmपा छ, येशूको चंगाई छ र येशूको जीवन र साक्षी छ । जब पत्रुसले त्यसको दायाँ हात समातेर “नासरतको येशूको नाउँमा हिँड्डुल गर्” भनी उठाए र तुरुन्त त्यो उठ्यो र हिँड्न थाल्यो । उसले कहिल्यै नगरेको अनुभव गर्‍यो कारण ऊ जीवनमा कहिल्यै हिँडेको थिएन । आज धेरै मानिसहरू हाम्रा दाहिने हातको संगतिको हात, जो शक्तिको हात, जो चंगाईको हात पर्खिरहेका छन् । हाम्रा हातहरू कस्ता कामको लागि प्रयोग गर्दैछौं ? त्यो व्यक्तिका खुट्टा र गोलीगाँठामा शक्ति पाएर उठ्यो मात्र होइन तर हिँड्न थाल्यो, उफ्रन थाल्यो, कुद्न थाल्यो मात्र होइन परमधन्यका परमेश्वरको आराधना प्रशंसा गर्न थाल्यो । त्यो व्यक्तिलाई येशूले भेट गर्नुभएपछि ठीक ४० वर्ष उमेरमा अरू जस्तै मन्दिरभित्र प्रवेश ग¥यो कसैले त्यसलाई रोक्न सकेन, पत्रुस र यूहन्नासँगै त्यो व्यक्ति मन्दिरभित्र प्रवेश ग¥यो । त्यो भन्दा अघि ढोकासम्म ल्याइन्थ्यो तर बाहिरबाटै फर्काइन्थ्यो कारण लेवी २१ः१६–२३ अनुसार त्यस्ता लङ्गड़ो व्यक्ति मन्दिरभित्र प्रवेश गर्न शक्त मनाही थियो । त्यो मन्दिर जसमा येशूले भन्नुभयो, “यो लेखिएको छ, ‘मेरो घर प्रार्थनाको घर कहलाइनेछ ।’ तर तिमीहरूले यसलाई डाँकूहरूको अड्डा बनाएका छौ” (मत्ती २१ः१३) । मलाई लाग्छ त्यो मन्दिरमा पहिलो पटक परमेश्वरको साँचो आराधना भयो होला ! त्यो लंगडोले उफ्री–उफ्री परमेश्वरको प्रशंसा गर्‍यो होला र येशूले सामरी स्त्रीलाई भन्नुभएको जस्तै “तर बेला आइरहेछ, र त्यो बेला अहिल्यै हो, जब सच्चा आराधकहरूले पितालाई आत्मा र सत्यतामा आराधना गर्नेछन्, किनकि आराधना गर्ने यस्तै आराधकहरूलाई नै पिताले खोज्नुहुन्छ” (यूहन्ना ४ः२३) । त्यसकारण सबैको जीवनमा परिवर्तनको दिन आउँदछ । “उहाँले हरेक कुरालाई आफ्नो समयमा सुन्दर बनाउनुभएको छ । उहाँले मानिसका हृदयमा अनन्तता पनि राखिदिनुभएको छ । तापनि तिनीहरूले परमेश्वरले आदिदेखि अन्त्यसम्म के गर्नुभएको छ त्यसको गहिराइलाई बुझ्न सक्दैनन्” (उपदेशक ३ः११) ।

अब यहाँ विचार गर्नुपर्ने कुरा के छ भने जब त्यो व्यक्तिले चंगाई पायो मानिसहरू अचम्मित भए । ती मानिसहरू जो वर्षौदेखि मन्दिरमा आउँदथे र धर्म कर्म गरेर फर्किन्थे जब त्यो व्यक्तिलाई देखे र दगुरेर त्यो व्यक्ति भएको तिर आए । मानिसहरूले २ वटा विशेष् कुरा त्यस व्यक्तिमा देखे पहिलो त्यो हिँड्न, उफ्रन लाग्यो एक हप्तापछि, एक महिनापछि वा एक वर्षपछि होइन तुरुन्त अनि दोस्रो त्यस व्यक्तिले परमेश्वरको प्रशंसा गर्न थाल्यो । आज तपाईं र मेरो जीवनमा के–के परिवर्तन भयो त ? परिवर्तनको नारा लगाएर वा वचन सुनेर मात्र हुँदैन । हाम्रो अवस्थामा परिवर्तन आउनु जरुरी छ । त्यो व्यक्तिको आफ्नो हात येशूलाई नदिएको भए त्यो व्यक्तिको बारेमा बाइबलमा लेखिँदैन थियो होला, त्यसै गरी हाम्रो हात येशूलाई दियौं भने उहाँले हाम्रा कमजोर खुट्टा, कमजोर हात, कमजोर परिस्थितिलाई बदल्न सक्नुहुन्छ ।
अन्त्यमा, त्यस व्यक्तिको परिवर्तनपछि पत्रुसले मन्दिरभित्र धर्म कर्म वा बलिदान चढाउन जानेहरूको बीचमा दोस्रो शक्तिशाली प्रवचन दिए र त्यसको कारण अरू २ हजार मानिसहरू विश्वासमा थपिए प्रेरित ४ः४, आज मण्डलीमा तपाईं र मेरो साक्षीद्वारा सयौं, हजारौं, लाखौं मानिसहरू मण्डलीमा थपिन सक्छन् के हामी विश्वास गर्छौ?
प्रभुको वचन क्रियाशील छ । “तब अन्धाहरूका आँखा खोलिनेछन्, र बहिराहरूका कान उघारिनेछन् । तब लङ्गड़ाहरू मृगझै उफ्रनेछन्, र गूँगाहरूको जिब्रोले स्तुति गर्नेछ । उजाड़–स्थानमा पानी फुटेर निस्कनेछ र मरुभूमिमा खोलाहरू बग्नेछन्” (यशैया ३५ः५–६) । यसैकारण अबको थोरै दिनमा हामी प्रभुको मृत्यु, दफन र पुनरुत्थानको सम्झनामा सेवाहरू गर्छौं, याद गरौं । धेरै लङ्गड़ो, अन्धो, बैरो, गूँगोहरू हामीतिर आँखा लगाइरहेका छन् र नियालिरहेका छन् । के हामी परमेश्वरको शक्तिमाथि विश्वास गर्छौं ? प्रभुले हामीलाई धेरै व्यक्तिहरूलाई मण्डलीमा ल्याउने अनुग्रह देऊन्, आमेन् ।

हाम्रा बालबालिकाहरूको वरिपरि – श्री भुवन देवकोटा

February 19, 2018 | Articles  

वर्तमान समय विज्ञान र प्रविधिको प्रशस्तै विकास भएको र सञ्चारले सारा विश्वलाई नै साँघुरो बनाइदिएको कारण भौतिक रूपमा उन्नतिशिल समय हो । हाम्रा बालबालिकाहरू हाम्रा हातमा गिलो माटोजस्तै हुन् । उनीहरूलाई हामीले सानैमा चाहेको आकार दिन सक्छौं । अभिभावकहरूले सानै उमेरदेखि नै परमेश्वरको वचन खान र त्यसलाई पालन गर्न सिकाए भने बालमस्तिष्कमा सत्यताले डेरा जमाउँछ र हाम्रा बालबालिकाहरू मण्डलीको असल भविष्य मात्रै होइन, देशको असल नागरिक बनेर नून र ज्योतिको रूपमा यस देशलाई सेवा दिनेछन् ।
हाम्रा छोराछोरीहरूलाई उनीहरूको सन्दर्भलाई बुझेर हामीले त्यसअनुसार प्रार्थना र वचनमा अगुवाइ गर्न सक्यौं भने येशूको स्वरूप उनीहरूमा बन्न अझ सजिलो हुनेछ । यो लेखमा हामी हाम्रा बालबालिकाहरूको अगाडि संसार, शरीर र शैतानले कसरी उसको सल्लाह (भजनसंग्रह १ः१) ल्याएको छ भनेर चर्चा गर्र्नेछौं । तलका विषयहरूमा सकेसम्म ठीक जानकारी पाएर मण्डली र अभिभावकहरूले सिकाउन सक्यौं भने हाम्रो मण्डली संख्या र आत्मिक गुणस्तर दुवैमा बढ्दै जानेछ ।
मण्डली र समाजमा रहेका हाम्रा बालबालिकाहरूको वरिपरि यस्ता अनि अन्य धेरै समस्या र चुनौतीहरू छन्ः
* उत्तरआधुनिकवादः वर्तमान युगलाई धेरै मानिसहरूले उत्तरआधुनिक युगको समय भन्दछन् । यसअनुसार कुनै एउटै कुरा मात्रै शास्वत सत्य हुन सक्दैन । त्यसैगरी मानिसले कुनै पनि कुरालाई ईश्वर मान्न सक्छ, प्रत्येक व्यक्ति आफ्नो चाहनाअनुसार जिउन स्वतन्त्र छ । संसारमा व्याप्त यही कुराहरूकै आधारमा अहिलेका विभिन्न सञ्चार माध्यममा आउने मनोरञ्जन उद्योगले हाम्रा बालबालिकाहरूलाई उनीहरूको खराब कुरा प्रस्तुत गरिरहेका हुन्छन् । समलिंगी सम्बन्ध व्यक्तिको अधिकारको कुरा हो भनेर परमेश्वको वचनको गिल्ला गरिरहेका छन् । बालबालिकाहरू स्वतन्त्र छन् र अभिभावकहरूले अनुशासन गर्नु पनि बालअधिकार हनन् हो भन्ने कुरा बढिरहेको छ । बालबालिकाहरू वा किशोरीहरूको प्रतिभाको विकासको नाममा उनीहरू यौनिक प्राणी मात्रै हुन् भन्ने गलत धारणा बालबालिकाहरूलाई दिइँदै छ । यस्ता कुराबाट जोगाउने काम वचनको अध्ययन र पवित्र आत्माको शक्तिले मात्रै सम्भव छ । बाइबलले बुवाहरूलाई छोराछोरीलाई प्रभुको अनुशासन र शिक्षामा हुर्काउने जिम्मेवारी दिएको छ ।
* उपभोक्तावादः आफ्नो फाइदाको लागि मात्रै विचार गर्ने र त्यसैअनुसार काम गर्ने कुरा अहिले व्याप्त छ । टि.भी. वा पत्रिकामा दिइने विज्ञापनमा झुक्याएर बालमनोविज्ञानमा गलत कुरा हालिदिनु यसको एउटा विशेषता हो । येशूले अन्त्यको दिनको बारेमा सिकाउँदा धेरैको प्रेम सेलाएर जानेछ भन्नुभयो (मत्ती २४ः१२) । बालबालिकाहरू वा किशोरकिशोरीहरूको लागि बनाइने टेलिभिजन कार्यक्रम वा अन्य श्रव्यदृष्य सामग्रीहरू उनीहरूको नैतिक वा मानसिक विकासभन्दा पनि उत्पादकको फाइदाको लागि बनाइन्छ । धेरै पटक परमेश्वरको स्वरूपमा बनिएको मानिसलाई उपभोग्य वस्तुको रूपमा प्रस्तुत र प्रयोग गरिन्छ । मोडलिङ पेशामा हुने काम यही नै हो । परमेश्वरको प्रतिरूपमा बनिएका सुन्दर नारीहरूलाई मदिराको विज्ञापनमा उपभोग गरिने वस्तुसरह देखाउनु यसको एउटा उदाहरण हो । संसारका सबै मानिस जुनसुकै पृष्ठभूमिको भए पनि परमेश्वरको स्वरूपमा बनिएको कारण हामीले त्यही आदरमा प्रेम र सम्मान गर्नुपर्छ भनेर हाम्रो मण्डली र परिवारमा सिकाउनुपर्छ । ख्रीष्टको प्रेम पवित्र आत्माले हामीमा भर्नुहुन्छ र त्यसलाई कसरी जीवनमा प्रयोग गर्ने भनेर मण्डली र अभिभावकहरूले सिकाउनुपर्छ ।
* भड्किलो संगीत तथा भिडियोः आफूले जे ठीक ठान्यो, त्यही नै सत्य हो भन्ने उत्तरआधुनिक धारणा व्याप्त रहेको कारण मानिसहरूले आफ्नै मोजमज्जाको लागि र परमेश्वरलाई मान्यता नदिएको कारण छाडा कुराहरू संगीत र म्युजिक भिडियोको माध्यमबाट साना बालबालिकाहरूलाई पनि दिइरहेका छन् । साना बाल बालिकाहरूको कमलो मनमा ती खराब कुराले बास गरेमा उनीहरूले परमेश्वरको वचनभन्दा अर्कै रमाइलोलाई प्राथमिकता दिनेछन् । पापसित खेल्नेलाई पापले दास बनाउँछ किनकि पाप त ढोकैमा ढुकिबस्छ । त्यसलाई हामीले आत्माको शक्तिमा अधीन गर्नैपर्छ (उत्पत्ति ४ः७) । हाम्रा छोराछोरीहरूको विचारमा दुई आँखा र दुई कानबाट के कुरा पस्न दिनु असल हो भनेर परमेश्वरको सत्यता अनुसार सिकाउनुपर्छ ।
* सामाजिक सञ्जाल, इन्टरनेटः विज्ञानको वरदान इन्टरनेटबाट हाम्रा बालबालिकाहरूले असल कुरा मात्रै लिइरहेका छैनन् । हामी अभिभावक चौबीसै घण्टा उनीहरूको पछिपछि लाग्न पनि सक्दैनौं तर हामीले उनीहरूलाई परमेश्वरलाई मन पर्ने कुरा के हो भनेर सिकाउन सक्यौं भने उनीहरूलाई पवित्र आत्माले चाहिएको बेला येशूको वचन याद गराउनुहुनेछ (यूहन्ना १४ः२६) र उनीहरूले आफ्नो आँखा र कानबाट परमेश्वरलाई मन नपर्ने कुरा हृदयभित्र पठाउने छैनन् ।
* भिडियो गेमः हाम्रा साना नानीहरूले खेल्ने भिडियो गेमहरू सबै गलत छैनन् । धेरै भिडियो गेमहरूले मानसिक र शैक्षिक विकास गर्दछन् । तर केही गलत गेमहरू पनि आएका छन् । आत्महत्या गर्न उक्साउने वा व्यभिचारजन्य क्रियाकलाप भिडियो गेममै गर्न मिल्ने भिडियो गेमहरू पनि फोन वा ट्याब्लेटमा हाल्न मिल्छ । हाम्रा छोराछोरीहरूले के कुरा गर्दैछन् भनेर हामी होसियार हुनुपर्छ । हामी अभिभावकले नै हाम्रा बालबालिकाहरूलाई प्रार्थना र वचनद्वारा जोगाउन सक्छौं । बुवाआमाले फोन वा ट्याब्लेट बच्चालाई चलाउन दिँदा के कुरा हेर्ने भनेर सिकाउनुपर्छ । कति पटक त मण्डली सेवामै पनि बालबालिकाहरूले आमा बुवाको स्मार्ट फोन वा ट्याब्लेट चलाइरहेका हुन्छन्, त्यो गलत हो । परमेश्वरलाई दिनुपर्ने समय परमेश्वरको हो ।
* शैक्षिक प्रणालीः अहिलेको शैक्षिक प्रणालीका कतिपय कुरा परमेश्वरको वचनसँग नमिल्ने खालका छन् । नेपालको शैक्षिक प्रणालीमा मूर्तिपूजा गर्न लगाउने कुरादेखि समलिंगी सम्बन्ध ठीकै हो भन्ने कुरा पनि आएको छ । त्यसैगरी आमाले चाहेमा गर्भपतन गर्नु पनि कानुनसंगत हो भनेर सिकाउन थालिएको छ । यस्ता पापबाट जोगाउने परमेश्वरको वचन हृदयमा राख्न सिकाउने काम मण्डली र अभिभावक दुवैको हो (भजनसंग्रह ११९ः११) ।
* लिभिड्ड टुगेदरः अन्त्यको समयमा मानिसहरू आफैंलाई मात्रै प्रेम गर्ने र छाडा हुनेछन् भनेर बाइबलले चेतावनी दिएको छ । अहिले केटा र केटी निश्चित समयसम्म सँगै बस्ने र पछि मन परे बिहे गर्ने, नपरे अलग हुने प्रचलन सामान्य जस्तै भइसक्यो । यो परमेश्वरलाई मन नपर्ने अर्को ठूलो अपराध हो । बाइबलले विवाहलाई ठूलो सम्मान दिएको छ । एउटा पुरुषको लागि जीवनभरि एउटै पत्नी हुनुपर्छ र स्त्रीको पनि त्यही नै हो भन्ने बाइबलको मूल शिक्षा हो । यो कुरा बुवाआमाको जीवनबाट बालबालिकाहरूले सिक्नुपर्छ ।
* सम्बन्धविच्छेद भएका परिवार, एक्ला अभिभावकः हाम्रो मण्डलीमा सम्बन्धविच्छेद भएका परिवार र एक्ला अभिभावकहरूले पनि बालबालिकाहरूलाई हुर्काइरहेका छन् । परमेश्वरको योजना आमा र बुवा दुवैले नै बाल बालिकाहरूलाई हुर्काउने हो तर शैतानले परमेश्वरको क्रमलाई बिगार्छ । मण्डलीले यो परिवेशलाई पनि बुझेर बालबालिकाहरूलाई सेवकाइ गर्नुपर्छ ।
यी सबै परिस्थितिहरूमा मण्डली तथा अभिभावकहरूले बालबालिकाहरूको पृष्ठभूमि वा सन्दर्भ पहिचान गर्ने, त्यस्तो परिस्थितिमा सेवा गर्न तयारी हुने काम गर्नुपर्दछ । येशूले निकोदेमसलाई यूहन्ना ३ अध्यायमा सिकाउनुभएको नयाँजन्मको बारेमा ठीक शिक्षा दिने काम अब गर्नुपर्छ र येशूको पछि लाग्न क्रूस बोक्नुपर्छ भनेर पनि सिकाउनुपर्छ । शैतानले प्राणभित्र रहेका भावना र विचारमा आक्रमण गर्ने भएको कारण हामीले त्यसैअनुसार परमेश्वरको वचनबाट शिक्षा दिनुपर्छ । हाम्रा बालबालिका र किशोरकिशोरीहरूले सबै कुरालाई किन भनेर प्रश्न गर्ने भएको कारण किन येशू, किन बाइबल, किन चर्च भनेर बुझाउने काम गर्नुपर्छ । हाम्रा छोराछोरीहरूलाई सानैदेखि व्यक्तिगत रूपमा हरेक दिन बाइबल पढ्न र प्रार्थनामा समय बिताउन सिकाउनुपर्छ ।
हितोपदेश २२ः६, “बालकलाई ऊ हिँड्नुपर्ने बाटोमा तालिम देऊ र वृद्धावस्थासम्म ऊ त्यसबाट तर्किएर जाँदैन ।”

पुस्तादेखि पुस्तासम्म रहने कृपा – एल्डर सिमोन पाठक

January 18, 2018 | Articles  

परमेश्वरका विशिष्ट गुणहरूमध्ये कृपा पनि एउटा गुण हो । परमेश्वरले आफ्नो कृपा उहाँको आदर गर्नेहरूमाथि एउटा पुस्तादेखि अर्को पुस्ता गर्दै पुस्तौसम्म राख्नुहुन्छ । धर्मशास्त्रमा कृपालाई बुझाउनको निम्ति प्रयोग गरिएका अन्य शब्दहरूमा दया, माया, करूणा आदि हुन् ।

वृहत्त शब्दकोषमा कृपा भनेकोः करूणापूर्वक कसैमाथि गरिने दया माया, अनुग्रह, निगाहलाई कृपा भनिन्छ । दुःखी, असहाय, सहारा विहिनहरूमाथि परमेश्वरले गर्नुहुने भलोपनलाई परमेश्वरको कृपा भनिन्छ । कृपा एउटा गुण हो । यो गुण दया र सहनशीलताद्वारा प्रष्टसँग झल्किँदछ ।

परमेश्वरले आफ्नो कृपा मानिसलाई दया देखाएर झल्काउनुभएको छ । पापीप्रति सहनशील हुनुभएर उहाँले कृपा झल्काउनुभएको छ । यदि उहाँ पापीप्रति कृपालु नहुनुभएको भए पापी मानिस संसारमा बाँच्न सक्ने थिएन । मानिस पापको सागरमा डुबेको छ । ऊ त्यहाँबाट आफै निस्कन सक्दैन । समुद्रमा डुबेको मानिस आफै निस्कन सक्दैन । उसले जति नै चिच्याए पनि, कराए पनि, समुद्रको छालले उसलाई झन्–झन् गहिराइमा पुर्‍याइदिन्छ । ऊ सहारा विहिन हुन पुग्छ । उसलाई समुद्रबाट बचाउनको निम्ति कसैको मदत चाहिन्छ । संसारमा भएका मानिसहरू पापको समुद्रमा डुबेका छन् । उनीहरू त्यहाँबाट आफ्नै प्रयासले बाहिर निस्कन सक्दैनन् ।

परमेश्वरको कृपाले मात्र पापको समुद्रमा डुबेका मानिसहरू बाहिर निस्कन सक्छन् । धर्मशास्त्र बाइबलले बताउँदछ, हामीहरूले गरेका धर्म, कर्म, दान, दक्षिणा, तीर्थव्रत, असल कामहरूले पापको समुद्रबाट निकाल्न सक्दैन । त्यसकारण पापबाट बचाइनको निम्ति परमेश्वरको कृपा पाउनु अति आवश्यक छ ।

मानिस पापको कारण अनन्त दण्ड भोग्ने योग्यको छ । तर परमेश्वरले मानिसमाथि सित्तैमा कृपा देखाउनुभयो । कृपा भनेको नै सित्तैमा पाउने कुरा हो । यसको निम्ति हामीले परिश्रम गर्नु पर्दैन । परमेश्वरको सित्तैको कृपाको कारणले गर्दा नै हामी पापबाट बचाइन सकेका हौं ।

“तर परमेश्वर जो कृपामा धनी हुनुहुन्छ, उहाँले आफ्नो महान् प्रेमद्वारा हामीलाई प्रेम गर्नुभयो” (एफिसी २ः४) ।

“हेर, धैर्य धारण गर्नेहरूलाई हामी धन्यका भन्छौं । तिमीहरूले अय्यूबको स्थिरताको विषयमा सुनेका छौ, र प्रभुको अभिप्राय देखेका छौ, कि प्रभु कस्तो करूणामय र कृपालु हुनुहुन्छ”
(याकूब ५ः११) । हामीले नयाँ जीवन पाउनु परमेश्वरको कृपाले गर्दा सम्भव भएको हो ।

“परमेश्वर र हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टका पिता धन्यका हुनुहुन्छ । उहाँको महान कृपाले मृतकबाट येशू ख्रीष्टको पुनरूत्थानद्वारा एउटा जीवित आशाको निम्ति हामी नयाँ गरी जन्मेका छौं” (१ पत्रुस १ः३) ।

धर्मशास्त्रमा परमेश्वर कोहरूप्रति कृपालु हुनुभएको छ ?

इस्राएलीहरूप्रतिः परमेश्वर कृपालु हुनुभएको छः

“परमप्रभु टिठालु र अनुग्रही, क्रोध गर्नमा ढिला, र अति करूणामय हुनुहुन्छ ” (भजनसंग्रह १०३ः८) । “परमप्रभुले हाम्रा निम्ति गर्नुभएका सबै कार्यहरूअनुसार, जसको निम्ति उहाँलाई प्रशंसा दिनुपर्दछ, उहाँले गर्नुभएको दयाको विषयमा म बताउनेछु– उहाँको करूणा र धेरै दयाअनुसार, उहाँले इस्राएलको घरानाको निम्ति धेरै असल कार्य गर्नुभयो” (यशैया ६३ः७) ।
इस्राएलीहरू मिश्रको दासत्वमा रहेको समयमा कृपा देखाउनुभयो र दासत्वबाट छुट्कारा दिनुभयो । उजाडस्थानको यात्रामा उनीहरू घरि–घरि परमेश्वरप्रति बागी भए तर पनि उहाँले आफ्नो कृपा उनीहरूप्रति देखाइरहनुभयो । प्रतिज्ञाको मुलुकमा पुर्‍याउनुभयो । इस्राएलीहरूप्रति परमेश्वरले गर्नुभएको कृपाको वर्णन गर्ने हो भने धेरै नै छन् ।

अन्य जातिहरूप्रति परमेश्वर कृपालु हुनुभएको छः

“किनकि जसरी तिमीहरू पनि एक पल्ट परमेश्वरको आज्ञापालन नगर्नेहरू थियौ, तर अब तिनीहरूको अनाज्ञाकारिताले गर्दा तिमीहरूले कृपा पाएका छौ । तिमीहरूलाई कृपा देखाइएकोले गर्दा तिनीहरूले पनि कृपा प्राप्त गरून् भनी तिनीहरू अहिले अनाज्ञाकारी भएका छन् । किनभने परमेश्वरको कृपा सबै मानिसहरूमाथि होस् भनेर उहाँले सबैलाई अनाज्ञाकारितामा नै सुम्पनुभएको छ”(रोमी ११ः३०–३२ ) ।

जो मानिसहरू अहिले परमेश्वरलाई नचिनेर उहाँको विरूद्धमा छन् तिनीहरूले पनि परमेश्वरको कृपाको कारण एकदिन उहाँलाई चिन्नेछन् । परमेश्वरको कृपालाई अनुभव गर्नेछन् । हामी पनि एक समय उहाँलाई चिन्दैनथियौं । उहाँलाई पुज्नुको सट्टा उहाँले सृष्टि गर्नुभएका थोकहरूलाई पूजा आराधना गर्ने गर्दथ्यौं । तर परमेश्वरको कृपाको कारण ठीक समयमा उहाँलाई चिन्न सक्यौं । नेपालमा धेरै मानिसहरू छन् जसले जीवित परमेश्वरलाई चिनेका छैनन् तर परमेश्वर तिनीहरूप्रति पनि कृपालु हुनुहुन्छ । परमेश्वरको कृपाको कारण नेपालका धेरै मानिसहरूले उद्धार पाइराखेका छन् ।

परमेश्वरको आदर गर्नेहरूप्रति उहाँ कृपालु हुनुभएको छः

“तर परमप्रभुको करूणा आफ्ना भक्तहरूमाथि र उहाँको धार्मिकता तिनीहरूका छोरा–नातिमाथि अनन्तदेखि अनन्तसम्म रहन्छ” (भजनसंग्रह १०३ः१७ ) ।

परमेश्वर उहाँको आदर गर्नेहरूप्रति कृपालु हुनुभयो । उहाँको आदर गर्ने, भक्ति गर्नेहरू, आज्ञापालन गर्नेहरू, करारलाई पक्रिराख्ने सन्तानप्रति पनि परमेश्वर कृपालु हुनुहुनेछ । परमेश्वरको कृपा एउटा पुस्तादेखि अर्को पुस्तामा बग्दै जानेछ । उहाँको कृपाको अन्त्य छैन । परमेश्वरले हामीमाथि गर्नुभएको कृपा हाम्रा सन्तानप्रति पनि बगाउनुहुनेछ ।

“उहाँको भय मान्नेहरूमाथि उहाँको कृपा पुस्तादेखि पुस्तासम्म रहनेछ” (लूका १ः५०) । हामीले परमेश्वरको भय मान्यौ, उहाँको आदर गर्‍यौं भने परमेश्वरको प्रतिज्ञा छ पुस्तादेखि पुस्तासम्म परमेश्वरको कृपा रहिरहनेछ । हाम्रा सन्ततीमा परमेश्वरको कृपाको अन्त हुने छैन ।

मुक्तिको खोजी गर्नेहरूप्रति परमेश्वर कृपालु हुनुभएको छः

“दुष्टले आफ्नो बाटो र अधर्मीले आफ्नो विचार त्यागोस्, र परमप्रभुतिर फर्कोस्, र उहाँले त्यसमाथि कृपा गर्नुहुनेछ । हाम्रा परमेश्वरतर्फ त्यो फर्कोस्, र उहाँले त्यसलाई सित्तैमा क्षमा गर्नुहुनेछ” (यशैया ५५ः७) ।

मुक्तिको खोजी गर्नेहरू परमेश्वरतिर फर्कन्छन् भने उनीहरूले उहाँलाई नचिन्दा गरेका सबै पाप, अधर्महरू परमेश्वरले क्षमा गरिदिनुहुन्छ । बिना शर्त क्षमा छ ।

परमेश्वरको कृपा येशू ख्रीष्टले क्रूसमा गर्नुभएको बलिदानमा देख्न सक्छौं । क्रूसको चित्र कृपापूर्ण कार्य हो । क्रूसमा दया छ, माफी छ, क्षमा छ, पापको दण्ड सजायको मिनाहा छ । परमेश्वर इस्राएलीहरूप्रति, अन्यजातिहरूप्रति, उहाँको आदर गर्नेहरूप्रति र मुक्तिको खोजी गर्नेहरूप्रति कृपालु हुनुभएको कुरा थाहा पाउँदा तपाईंलाई कस्तो लाग्यो ? परमेश्वरको कृपालाई हाम्रो दैनिक जीवनमा झल्काएर परमेश्वरको कृपालाई पुस्तादेखि पुस्तासम्म बग्न दिऔं र उहाँको महिमा गरौं ।

ख्रीष्टमको केन्द्र येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ – एल्डर सिमोन पाठक

December 1, 2017 | Articles  

सबैभन्दा पहिला ख्रीष्टमस कसले मनाएका थिए र कसरी मनाए ? सबैभन्दा पहिला स्वर्गदूतहरूले नै ख्रीष्टमस मनाएका थिए । उनीहरूले परमेश्वरको स्तुति गर्दै ख्रीष्टमस मनाएका थिए । येशू बेथलेहेममा जन्मनुभयो । उहाँको जन्म भएको दिनमा एक्कासी स्वर्गदूतसँग स्वर्गीय सेनाको दल इस्राएलको बेथलेहममा देखा पर्‍यो र परमेश्वरको स्तुति गर्दै ख्रीष्टमस मनाए । स्वर्गदूतहरूले येशूको जन्म भएको दिनमा घोषणा गर्दै उच्चारण गरेका शब्दहरू यसप्रकार छन् ः
“सर्वोच्चमा परमेश्वरलाई महिमा, र पृथ्वीमा जुन मानिसहरूसँग उहाँ प्रसन्न हुनुहुन्छ, तिनीहरूलाई शान्ति” (लूका २ः१४)
स्वर्गदूतहरूले ख्रीष्टमसको उत्सव मनाइसकेपछि पृथ्वीमा भएका मानव प्राणीहरूमा ख्रीष्टमस मनाउने पहिलो व्यक्तिहरू भेडा गोठालाहरू थिए ।
“जब स्वर्गदूतहरू तिनीहरूबाट बिदा भएर स्वर्गमा गए, तब गोठालाहरूले आपसमा भने, आऔं, हामी बेथलेहेमसम्म जाऔं, र त्यहाँ घटेको यो घटना र परमप्रभुले हामीलाई बताउनुभएको कुरा गएर हेरौं” (लूका २ः१५–२०) ।

डिसेम्बर २५ तारिखका दिन ख्रीष्टमस भनेर ख्रीष्ट जन्मोत्सव मनाउने परम्परा इ.सं. ३३६ तिर भएको भए तापनि बाइबलमा ख्रीष्ट जन्मोत्सव उहाँ जन्मनुभएकै दिनदेखि सुरू भएको पाउँछौं । कतिले डिसेम्बर २५ को दिन ख्रीष्टमस मनाउने सम्बन्धमा तार्किक विचार राखेर टिप्पणी गर्ने गर्छन् । तर यथार्थता के हो भने येशू ख्रीष्ट २१ औं शताब्दी अघि पृथ्वीमा जन्मनुभयो । करिब तीस वर्षको उमेरमा परमेश्वर पिताको मिशन सार्वजनिक रूपमा शुरू गर्नुभयो र करिब तेत्तिस वर्षको उमेरमा क्रूसमा टाँगिनुभयो, मारिनुभयो र तेस्रो दिनमा मृत्युबाट जीवित हुनुभयो र चालीस दिनपछि स्वर्गमा चढिजानुभयो ।
मानव जातिलाई यो सन्देश छर्दै ख्रीष्टमस मनाउनु नै साँचो ख्रीष्टमस हो । ख्रीष्टमसको केन्द्र येशू नै हुनुहुन्छ । रमाइलो गर्नु, क्यारोल खेल्नु, भोज खानु, उपहार आदानप्रदान गर्नु, आफूसँग भएका सम्पत्तिहरूद्वारा अरूहरूलाई आशिष् पुर्‍याउनु, आदि कुराहरू गर्नु मात्र ख्रीष्टमस होइन । हामी यी कुराहरू गर्दछौं किनकि मानिस सामाजिक प्राणी हो । यस्ता कुराहरूले हाम्रो प्राणलाई उत्साहित पार्ने, आनन्द महसुस गराउने गर्छ । परमेश्वर पिताले आफ्नो पुत्र मानव जातिलाई दिनुभएको कारण नै मानव जातिको निम्ति पाप क्षमा सम्भव भयो र परमेश्वर पितासँग येशू ख्रीष्टद्वारा मिलाप भएको कारण मानव सन्तान परमेश्वरको सन्तान हुन सम्भव भयो । यो खुशीमा हामी रमाइलो गर्ने गर्छाै । तर यी सबै कुराहरू गर्दै गर्दा ख्रीष्टचाहिँ हाम्रो हृदयको केन्द्रमा प्रभु भएर राज्य गर्न दिनु जरूरी छ । उहाँलाई हृदयदेखिको स्तुति गर्नु, दण्डवत गर्नु, र भक्ति चढाउनु नै साँचो ख्रीष्टमस हो । ज्ञानी मानिसहरूले आनन्दित हुँदै येशूलाई सुन, सुगन्धित धूप र मूर्रका भेटी चढाएर ख्रीष्टमस मनाए । स्वर्गदूतहरू र भेडा गोठालाहरूले ख्रीष्टमस मनाएको समय र ज्ञानी मानिसहरूले ख्रीष्टमस मनाएको समय अवधि फरक छ । यसबाट हामी एउटा पाठ सिक्न सक्छौं कि ख्रीष्टमस कसले र कहिले मनाएभन्दा पनि कसरी मनाए भन्ने कुरा बढी महत्वपूर्ण हुन्छ ।
यरूशलेममा शिमियोन नाउँ भएका एकजना धर्मी र भक्त मानिस थिए । उनले ख्रीष्टलाई नदेखेसम्म तिमी मर्ने छैनौ भन्ने प्रकाश पवित्र आत्माबाट पाएका थिए (लूका २ः२६) । येशूको जन्म भएपछि योसेफ र मरियम बालक येशूलाई व्यवस्थाअनुसारको विधि गर्न यरूशलेमको मन्दिरमा गए । मोशाको व्यवस्थाअनुसार छोरा जन्मेको आठौं दिनमा खतना गर्नुपथ्र्यो र ३३ दिनमा आमाको शुद्धिकरणको निम्ति होमबलीको निम्ति एउटा एक वर्षे थुमा र पापबलिको निम्ति परेवाको एउटा बचेरा वा एउटा ढुकुर पूजाहारीकहाँ ल्याउनुपथ्र्यो (लेवी १२ः१–८) ।

योसेफ र मरियम मोशाको व्यवस्थाअनुसारको विधि पूरा गर्न यरूशलेमको मन्दिरमा गएको समयमा शिमियोन पवित्र आत्माले निर्देशन गरेअनुसार मन्दिरमा पुगे र तेत्तिस दिनको बालक येशूलाई काखमा लिएर परमेश्वरलाई धन्यवाद दिएर ख्रीष्टमस मनाए । हन्ना नाउँकी एकल वृद्ध अगमवादिनी जो चौरासी वर्ष पूगेकी थिइन्, उनले परमेश्वरलाई येशूको जन्म पृथ्वीमा भएकोमा धन्यवाद दिँदै ख्रीष्टको जन्म कहिले हुने हो भनी प्रतिक्षा गरिरहेका सबै मानिसहरूलाई शुभ खबर सुनाएर ख्रीष्टमस मनाइन् ।
ख्रीष्टमस कसरी मनाउनुपर्छ भन्ने कुराको असल नमूना बाइबलमा नै पाउँछौ । स्वर्गदूतहरूले परमेश्वरलाई महिमा र पृथ्वीमा उहाँ प्रसन्न हुनुभएका मानिसहरूलाई शान्तिको सन्देश छर्दै ख्रीष्टमस मनाए भने गोठालाहरूले देखेको र फरक स्थान र समयमा फरक तरिकाले मनाएका थिए । परमेश्वर पिताले पूत्रलाई संसारमा नपठाउनुभएको भए यो दिन इतिहासमा हुने थिएन । पिताले आफ्नो एकमात्र पूत्रलाई मानव जातिको उद्धारको निम्ति दिनुभएर ख्रीष्टमसको प्रारम्भ गर्नुभयो । यो वर्षको ख्रीष्टमसमा हामी के गरेर ख्रीष्टमसको शुभारम्भ गर्न चाहन्छौं ? के हामीले ख्रीष्टमस मनाउने विषयमा गरेका योजनाहरू र सोचहरूले केवल उहाँको मात्र स्तुति, आदर, भक्ति र महिमा हुन्छ ?

६० औं वर्ष पुग्यौं, एबेनेजरको ढुङ्गा गाडौं र अघि बढौं – पाष्टर राजेन्द्र रोंगोंग

November 15, 2017 | Articles  

६० वर्ष अघि डिल्ली बजार स्थित डेरामा डिल्ली बजार मण्डली, पछि ज्ञानेश्वर र हाल नेपाली इसाई मण्डली स्थापना भयो । आदरणीय पाष्टर रोबर्ट गुरुबाको अगुवाइमा १५-१६ जना विश्वासीहरूसहित पहिलो सेवा शुरू भयो । त्यसपछि प्रायः सात विभिन्न ठाउँमा डेरा सर्नुपर्ने भएअनुसार मण्डली पनि सँग सँगै सर्दै गयो । अन्त्यमा ज्ञानेश्वरमा आफ्नै भवन बनेपछि एउटै स्थानमा स्थायी रूपमा आराधना सेवा गर्दै आएका छौं ।
वि.सं. २०१७ पुष १ देखि देशमा पञ्चायत शासन शुरू भयो । यो शासन निकै कष्टकर थियो तर त्यसै बेलादेखि मण्डली वृद्धि हुन थाल्यो । परमप्रभु परमेश्वरको अनुग्रह र अगुवाइमा नेइमको स्थिति यस प्रकारका छन्: हाल नेइमका २५ जिल्लामा १२७ वटा शाखा आबद्ध मण्डलीहरू रहेका छन् । त्यसैगरी स्थानीय मण्डलीका आउटरीच संगतिहरू २० वटा रहेका छन् । हाल उपत्यका र आसपासमा गरी १६ वटा मण्डलीहरू रहेका छन् । यसरी नेपालभरि जम्मा नेइमका मण्डलीहरूको संख्या १६३ रहेको छ । त्यसैगरी नेइमका मिशनेरीहरूले नेपालभन्दा बाहिर शुरू गरेका मण्डली तथा संगतिहरू भारतको पूर्वोत्तरमा ६, गढवालमा २, मुम्बईमा १, पूनेमा ३, बैंगलोरमा ४ गरी जम्मा १६ वटा रहेका छन् । हाल भारतमा ५ परिवार मिशनेरीको रूपमा हुनुहुन्छ भने यूरोपमा १ परिवार मिशनेरी कार्यरत हुनुहुन्छ । नेइमका मिशनेरीहरूको जम्मा संख्या ६ परिवार रहेको छ । यसरी हेर्दा नेइम नेपालभरि ३३ वटा जिल्लामा पुगेको छ र हाल रहेको ७ वटै प्रदेशमा नेइम पुगेको छ । उपत्यका भित्र र बाहिर गरी नेइमका जम्मा विश्वासीहरूको संख्या नेपालमा करिब २० हजार जति रहेको अनुमान छ ।
मिशनको क्षेत्रमा हाल नेइमले मण्डली स्थापना गर्ने, अगुवाहरू तयार गर्ने, अगुवाहरूलाई तयार गर्ने, अगुवाहरूलाई सबल बनाउने, आवश्यक शिक्षा तथा तालिम उपलब्ध गराउने, स्थापना भएका मण्डलीहरूलाई विविध प्रकारले सहयोग गर्ने, मिशनेरीहरू पठाउने, विभिन्न मण्डलीहरूसँग मिशन सम्बन्धी काममा सहकार्य गर्ने स्थानीय मण्डलीका वरपरको समुदायलाई हित हुने सामाजिक कार्यमा सहयोग पु¥याउने आदि कार्यहरू गरिरहेको छ ।
अब के गर्ने ?
सबैभन्दा पहिले त गत समयहरूमा परमप्रभु परमेश्वरले हामीलाई अगुवाइ, सुरक्षा र सहायता गर्नुभएकोमा एबेनेजेरको ढुङ्गारूपी स्मारक खडा गर्ने (१ शमूएल ७ः१२) अनि लक्ष्यतिर अघि बढ्नेः “मैले यी सबै अघिबाटै प्राप्त गरिसकेको छु, अथवा म अघिबाटै सिद्ध भइसकेको छु भनेर त होइन, तर ती कुराहरूलाई पक्रनको लागि म अघि बढिरहेको छु जुन कुराको निम्ति ख्रीष्टले मलाई पक्रनुभयो । भाइ हो, मैले यी सबै पक्रिसकेको छु भनी म ठान्दिनँ, तर एउटा काम म गर्दछु, कि पछाडिका कुराहरू बिर्सेर अगाडितिर जोडसँग लम्कँदै ख्रीष्ट येशूमा परमेश्वरको स्वर्गीय बोलावटमा पाउने पुरस्कारको निम्ति निशानातिर म जोडसँग अघि बढ्दछु (फिलिप्पी ३ः१२–१४) ।
नेइमलाई अब अझ अघि बढ्नुपर्नेछ । धर्मशास्त्रअनुसार हामी प्रत्येक विश्वासीलाई व्यक्तिगत रूपमा र विश्वासीको समूहलाई ख्रीष्टले पक्रनुभएको छ । अर्को सरल भाषामा भन्ने हो भने उहाँले हामीलाई दिनुभएको काम हामीले उहाँले इच्छा गर्नुभएजस्तै गर्दै जानुपर्नेछ ।
हामीलाई परमेश्वरले नयाँ कुराहरू देखाउनुभएको छ । अघि मण्डलीले वचनको सुसमाचारमा मात्र प्रायः केन्द्रित थियौं भने अहिले पूर्ण सुसमाचार वा पूर्ण जीवन सुसमाचार (Whole – Life Gospel) बारे बताउँदै आएका छौं । १ थेसलोनिकी ५ः२३ मा लेखिएअनुसार, “शान्तिका परमेश्वर आफैले सम्पूर्ण रूपले तिमीहरूलाई चोखा बनाऊन्, र तिमीहरूका समस्त आत्मा, प्राण र शरीर हाम्रा प्रभु येशू ख्रीष्टको आगमनमा निष्कलङ्क रहून् ।” यसअनुसार मानिस शरीर मात्र नभई आत्मा, प्राण (मन अथवा विचार, इच्छा र संवेदन) पनि हो । कसैले भनेका छन्–‘म आत्मा हुँ, मेरो प्राण छ र म शरीरमा बस्दछु ।’
यसैकारण हामीलाई दिनुभएको सुसमाचार आत्माको लागि मात्र नभएर सम्पूर्ण व्यक्तिको लागि हो भनी बुझाउनलाई पूर्ण जीवन सुसमाचार भनिएको हो । यस कुरालाई ध्यानमा राखी अब नेइम अघि बढ्नुपर्नेछ । पूर्ण–जीवन सुसमाचारले परमेश्वरको कामको अर्थलाई फराकिलो पार्छ । यो अर्थअनुसार मण्डली (चर्च) को काम जस्तै पाष्टर, प्रचारक, पूर्णकालिन सेवा तथा मण्डलीसित सम्बन्धित काम मात्र परमेश्वरको काम हो र अन्य विभिन्न कार्यालयका कामहरू, शिक्षा, कृषि, व्यापार, स्वास्थ्य, सरकारी कार्यालयहरू तथा अरूहरूकहाँ गर्ने नोकरी, सफाइ गर्ने आदि सबै काम पनि परमेश्वरले दिनुभएका कामहरू हुन् । यी विभिन्न काम गर्ने परमेश्वरका छोरा/छोरीहरूले उहाँलाई खुशी पार्ने इच्छाले काम गर्नुपर्दछ । जहाँ परमेश्वरका छोरा/छोरी छन् त्यहीँ नै परमेश्वरको उपस्थिति पनि हुन्छ अनि उहाँका प्रत्येक छोरा/छोरीसित परमेश्वरको आत्मा हुनुहुन्छ । उहाँले उनीहरूका काममा अगुवाइ गर्नुहुन्छ । यो प्रभुको काम हो सांसारिकको अर्थ छैन । जुन काम उहाँले हामीलाई दिनुभएको छ सो स्थानमा रहेर उहाँलाई खुशी पार्ने हिसाबले काम गर्दै गयौं भने आफ्ना मण्डली र समाजलाई पनि सेवा पुर्‍याउन सक्छौं ।
प्रभु येशूले सिकाउनुभएको प्रार्थना “… तपाईंको राज्य आओस्” यही आज्ञा पालन अर्थात् उहाँले सिकाउनु र चाहनुभए अनुसार काम गरेर पूरा हुनेछ ।
मण्डली ठूलो हुँदै गयो । सबै काम सँगै एकै ठाउँमा गर्नुपर्छ भन्ने कुरा सम्भव छैन । यसकारण नेइमको आधारभूत विश्वासमा एकत्व हुनुपर्छ । मिशन, धापासी, मिडिया, मेरी गुरुआमा प्रतिष्ठान, कानून सम्बन्धी कुराहरूमा सबैको पूर्ण सहभागिता आवश्यक छ भने अर्कातिर परिस्थिति अनुसार स्थानीय मण्डलीहरूले नै काम गर्नुपर्नेछ । मण्डलीको निमित्त अर्को तड्कारो आवश्यक्ता अनुसार ईश्वर विज्ञान अध्ययन गरेका यस सम्बन्धी तालिम पाएका परमेश्वरको बोलावट पाएका र विभिन्न ठाउँहरूमा सेवकाइ पुर्‍याउन सक्ने सेवकहरूको आवश्यक्ता छ । आवश्यक्ता यतिमा मात्र सीमित छैनन् ।
यसर्थ परमेश्वरसित प्रार्थना गरौं, अगुवाइ मागौं, सुनौंं र त्यसअनुसार काम गर्दै अघि बढौं ।

Next Page »